ตอนที่ 1421 ที่แท้ก็ไม่ใช่หนู!

“หลี่หลาง ได้ข่าวว่าท่านจะออกไปรบหรือ? จริงหรือไม่?”

จ้าวเฟยเอ๋อร์และหวังเยียนหรันจับมือกันและเดินตรงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใย

“พวกเจ้ารู้กันหมดแล้วสินะ”

หลี่จุ่นยิ้ม

เขาโอบหญิงทั้งสองไว้ในอ้อมแขนคนละข้าง จากนั้นก็กอดนางเอาไว้

“หลี่หลาง ได้ข่าวว่าครั้งนี้เจ้าจะไม่พาพวกเราไปด้วยแม้แต่คนเดียวงั้นหรือ? เพราะเหตุใดล่ะ? ข้ากับพี่เฟยเอ๋อร์ก็อยากไปกับท่านด้วย”

หวังเหยียนหรันขมวดคิ้วแล้วพูด

จ้าวเฟยเอ๋อร์ไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้า

นางเคยแยกจากหลี่จุ่นเป็นเวลานาน เฝ้ารอคอยเขาอยู่นานมาก ไม่ต้องการให้เขาอยู่ห่างไกลจากนางอีก

นางอยากตามไปด้วย อยากอยู่กับเขาตลอดเวลา

หลี่จุ่นยิ้มแล้วลูบไล้ใบหน้าอันงดงามจองหวังเหยียนหรันเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“ฟังข้านะ พวกเจ้าอยู่ที่จงตูเถิด นี่เป็นสงคราม ไม่ใช่ของเด็กเล่น หากพาพวกเจ้าไปด้วยคงไม่สะดวกนัก ยิ่งไปกว่านั้นหากทั้งสองฝ่ายเกิดความขัดแย้ง จะยิ่งเป็นอันตราย"

หวังเหยียนหรันเบะปากแล้วพูดว่า

“ข้า ข้าขี่ม้าเป็นนะ! พี่เฟยเอ๋อร์ก็ยิงธนูเป็นเลิศ พวกเราปกป้องตัวเองได้!”

จ้าวเฟยเอ๋อร์อ้าปากค้าง มองหลี่จุ่น แต่ในที่สุดก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมา

นางนึกถึงเรื่องที่นางเคยขัดขวางหลี่จุ่นไม่ให้ไล่ตามไปโจมตีได้ จึงไม่ต้องการสร้างปัญหาให้กับหลี่จุ่นอีก

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าปกป้องตัวเองได้ แต่หากเกิดอะไรกับพวกเจ้าขึ้นมาแล้วพวกเจ้าเรียกหาข้าจักทำเช่นไร?”

หลี่จุ่นกอดทั้งสองคนไว้แน่นและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานว่า

“พวกเจ้าเป็นคนที่ข้ารักที่สุด ข้าไม่อยากเอาพวกเจ้าไปเสี่ยง และในขณะที่ข้าอยู่ข้างนอก พวกเจ้ารออยู่ที่เรือน ข้าก็จะมีกำลังใจในการกลับมาหาพวกเจ้า ข้าจะจักต้องระมัดระวังตัวมากขึ้นและรีบกลับมาหาพวกเจ้าอย่างแน่นอน”

“หลี่หลาง...”

จ้าวเฟยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นเล็กน้อง มองหลี่จุ่นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้ง

หลี่จุ่นเองก็ค่อย ๆ หันหน้าไปมองนางเช่นกัน

ทั้งสองมองหน้ากันโดยไร้ซึ่งคำพูดใด ๆ

สถานะของจ้าวเฟยเอ๋อร์ในใจของหลี่จุ่นนั้น...แตกต่างกับผู้หญิงคนอื่น

จ้าวเฟยเอ๋อร์...เป็นรักแรกของเขา

เป็นรักที่แสนบริสุทธิ์ของเขา

มิใช่ว่าเขารักจ้าวเฟยเอ๋อร์มากที่สุด แต่จ้าวเฟยเอ๋อร์คือตัวแทนของสิ่งอันมีค่าทั้งหมดที่เขาต้องการ

และตอนนี้เขาก็มีสิ่งอันมีค่านั้นอยู่ในใจแล้ว

“เฟยเอ๋อร์”

หลี่จุ่นเอ่ยชื่อนางเบา ๆ ดึงใบหน้าอันงดงามของนางขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

หลี่จุ่นสบายใจขึ้นมาทันที

หวังเหยียนหรันเห็นภาพตรงหน้าจึงเกิดอาการหึงหวงขึ้นมาทันที นางจึงเริ่มเอาหน้าของตัวเองยื่นเข้าไปด้วยเช่นกัน

หลี่จุ่นยิ้มและหยิกจมูกของนางเบา ๆ

ช่วงเวลาที่ดีที่สุดระหว่างชายและหญิงก็คือตอนที่พวกเขาคลอเคลียแอบอิงกัน แม้ว่าจะไม่ทำอะไร แต่ก็รู้สึกว่าเวลานี้ช่างเป็นช่วงเวลาที่สวยงามที่สุดในโลก