ตอนที่ 147 ใช้ตะเกียบคู่เดียวกันเหรอ

แม้ว่าปัญหาข้อแรกจะยากมาก แต่หญิงสาวสองคนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดา ประกอบกับเวลาก็ผ่านมาเนินนานแล้ว สามารถไขคำตอบได้ก็ถือว่าสมเหตุสมผล

แต่ทว่า

หลี่จุ่นกลับคิดไม่ถึง ขนาดปัญหาข้อแรกยังหาคำตอบได้ แต่ปัญหาข้อสุดท้ายที่ง่ายมากนั้น พวกนางกลับคิดไม่ออก

ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ

แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึงปัญหาข้อที่สองเลย แม้แต่เขาเองก็ไม่รู้จะแต่งกลอนวรรคถัดไปออกมาให้ผู้คนพึ่งพอใจได้อย่างไร...

“ท่านอวี้เจียช่างมีสติปัญญาเฉียบแหลมเสียจริง” หลี่เหวินจวินกล่าวชมด้วยสีหน้าชื่นชมหลังเทียบคำตอบเสร็จ

อวี้เจียพูดด้วยรอยยิ้มว่า “องค์หญิงใหญ่ต่างหากที่ทรงมีสติปัญญาเฉียบแหลมเพคะ”

ได้เลย!

เริ่มชมกันไปชมกันมาอีกแล้ว

หลี่จุ่นมองสองสาวพลางพูดแขวะในใจ

เขาพอมองออกแล้วว่าหวังเยียนหรันและอวี้เจียไม่ใช่ศัตรูคู่อาฆาต แต่เป็นหลี่เหวินจวินและอวี้เจีย สองคนนี้ต่างหากที่เป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน

แต่ทว่า การต่อกรของหญิงทั้งสองค่อนข้างเหนือชั้น คนธรรมดาจึงมองไม่ออกถึงความมุ่งร้ายที่แฝงเร้นระหว่างพวกนาง

ดังคำกล่าวที่ว่า ‘เสือสองตัวอยู่ถ้ำเดียวกันไม่ได้’ ‘ฟ้าให้ยี่มาเกิด ฉไนให้เหลียงมาเกิดด้วยเล่า’ หญิงทั้งสองล้วนเป็นคนที่ฉลาดล้ำเลิศและไม่ได้อยู่ในค่ายเมืองเดียวกัน จึงกลายเป็นศัตรูคู่แข่งกันก็ดูสมเหตุสมผลแล้ว

เพียงแต่ดูเหมือนพวกนางจะจงใจแสดงออกอย่างชัดเจนเมื่ออยู่ต่อหน้าตน

นี่มันเรื่องอะไรกันอีกล่ะ

“มาๆ ท่านพี่ มาลองชิมฝีมือการทำอาหารของเยียนหรันพะย่ะค่ะ” หลี่จุ่นเห็นสองสาวชมกันไปชมกันมาจึงรีบขัดจังหวะ

เมื่อหลี่เหวินจวินได้ยินเช่นนั้นก็ชำเลืองมองอาหารบนโต๊ะ จากนั้นหันไปมองหวังเยียนหรันด้วยแววตาประหลาดใจ แล้วถามว่า “เยียนหรันทำอาหารเป็นด้วยหรือนี่”

หวังเยียนหรันรู้สึกเขินอายขึ้นมาทันที “หม่อนฉันทำอย่างง่ายๆ เองเพคะ...”

เสี่ยวจูเริ่มพูดแทนนายหญิงของตนอีกครั้งว่า “ใช่แล้วเพคะองค์หญิงใหญ่ ถึงแม้คุณหนูของเราจะทำอาหารครั้งแรก แต่รสชาตก็อร่อยมาก แม้แต่ท่านอ๋องก็ยังชมเชยเพคะ”

หลี่จุ่นเหลือบมองเสี่ยวจูแวบหนึ่ง แล้วรีบพูดสมทบว่า

“ใช่แล้ว ฝีมือการทำอาหารของเยียนหรันน่าทึ่งมากพะย่ะค่ะ”

เขาคิดในใจว่าเด็กคนนี้ไม่รู้จักหาคำชมเชยแบบอื่นเลยเหรอ

หลี่เหวินจวินหยิบเอาตะเกียบของหลี่จุ่นแล้วคีบผักตั้งโอ๋มาชิมด้วยสีหน้าประหลาดใจ จากนั้นพลันพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและพูดว่า

“ไม่เลวเลย นึกไม่ถึงเลยว่าฝีมือทำอาหารของเยียนหรันจะดีเช่นนี้”

แต่ทว่า

หลี่จุ่นและอีกสองคน แล้วยังมีเสี่ยวจูต่างพากันจ้องมองตะเกียบคู่นั้นในมือของนาง

นั่นเป็นตะเกียบที่หลี่จุ่นใช้แล้ว...

นางหยิบเอามาใช้อย่างเป็นธรรมชาติแบบนี้เลยหรือ