ตอนที่ 169 การจัดวางในร้านเต้าหู้ ความเลื่อมใสของอวี้เจีย

หลี่จุ่นอยู่ในหอชุนฮวาสองเค่อก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป อวี้เจียกำลังฟังการเล่าเรื่องสนุกอยู่ แต่เห็นหลี่จุ่นเดินไปแล้วจึงตามไปทันที

ทั้งสองปฏิเสธขอบคุณการรั้งตัวจากแม่เล้า ออกจากหอชุนฮวา ต่อมาก็ไปสถานเริงรมย์อื่นต่อ กระทั่งตอนกลางคืนจึงเดินอ้อยอิ่งอยู่บนถนนแถวนั้น

“ท่านอ๋อง ตอนนี้พวกเราต้องไปทำอะไรหรือ” อวี้เจียส่งเสียงถาม

นางตามหลี่จุ่นตระเวนหอนางโลมห้าหกแห่งแล้ว แม้จะไปฟังการเล่าเรื่องหมด แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในนั้นทำให้นางที่เป็นคนแคว้นหลางต้องทึ่งและอัศจรรย์ใจมาก หลังจากออกมายังสนุกอยู่เลย

หลี่จุ่นมองท้องถนนที่ครึกครื้นทีหนึ่งแล้วเอ่ย “ชักจะหิวแล้วสิ ข้าจำได้ว่าแถวนี้มีร้านเต้าหู้เปิดใหม่ร้านหนึ่ง ไปกินมื้อค่ำที่นั่นกันเถอะ”

พอหลี่จุ่นพูดขึ้น ถึงนางจะกินของหวานในหอนางโลมไม่น้อย แต่อย่างไรก็ยังได้แค่แก้อยากไม่อิ่มท้อง เวลานี้ท้องไส้จึงกำลังปั่นป่วนอยู่

นี่คือหิวแล้ว

ทั้งสองเดินผ่านกลุ่มคนครึกครื้น หาร้านเต้าหู้ตำรับจ้าวที่เปิดใหม่และเดินเข้าไป

แม้จะเลยเวลาอาหารมื้อค่ำไปแล้ว แต่ข้างในยังมีแขกนั่งอยู่ไม่น้อย

เสี่ยวเอ้อร์เห็นคนที่ดูดีสองคนจึงรีบมาต้อนรับทันที ถามด้วยไมตรีว่า “ยินดีต้อนรับนายท่านทั้งสอง เชิญด้านในขอรับ!”

หลี่จุ่นพูดขึ้นทันที “เปิดห้องส่วนตัวอักษรนภาให้พวกเราสักห้องสิ”

ว่าแล้วก็ล้วงเงินตำลึงก้อนออกมาสิบตำลึง

“ได้เลยขอรับ เชิญนายท่านทั้งสองขึ้นชั้นบนได้เลย!” เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มแย้ม รับเงินมาอย่างกระตือรือร้น และนำทั้งสองขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว

ตลอดทาง หลี่จุ่นพอใจกับการจัดวางสภาพแวดล้อมโดยรอบมาก เฟยเอ๋อร์จัดร้านตามที่เขาต้องการอย่างเคร่งครัดจริง ๆ

ห้องส่วนตัวแบ่งออกเป็นสามระดับคือ นภา พิภพ มนุษย์ ระดับต่ำสุดคืออักษรมนุษย์ในราคาสองตำลึง ส่วนอักษรนภาต้องจ่ายสิบตำลึง

พวกที่แค่กินข้าวก็ต้องจ่ายค่าห้องส่วนตัวสิบตำลึงย่อมไม่ใช่คนทั่วไปอย่างแน่นอน ดังนั้นเสี่ยวเอ้อร์จึงเป็นมิตรเป็นพิเศษ

อวี้เจียใบหน้าฉงนฉงาย รู้สึกแปลกใหม่กับทุกอย่างที่นี่

นางรู้ว่าหลี่จุ่นคือเจ้าของเบื้องหลังร้านเต้าหู้ตำรับจ้าว แต่ไม่เคยมาร้านเต้าหู้มาก่อน และไม่คิดว่าการดำเนินกิจการจะมีสีสันอย่างนี้ เยี่ยมยอดจริง ๆ

ความเลื่อมใสต่อหลี่จุ่นในใจเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน นัยน์ตามองหลี่จุ่นที่เดินอยู่ข้างหน้า เปล่งประกายระยิบระยับ

เมื่อทั้งสองเข้าห้องส่วนตัว การจัดวางในนั้นอบอุ่นมาก พอเข้าไปอวี้เจียก็เกิดความรู้สึกผิด ๆ ราวกับกลับถึงจวนอ๋องแล้วอย่างไรอย่างนั้น

มีความรู้สึกเหมือนบ้าน

ห้องส่วนตัวมีหน้าต่าง ตรงหน้าต่างคือทิวทัศน์ยามราตรีของฉางอัน วางกระถางดอกอวี้หลัน บนกำแพงด้านข้างแขวนกู่ฉิน ภาพโบราณ แล้วยังถึงกับมีบทกลอนตัวอักษรสวยด้วย

การจัดวางเรียบง่ายมาก แถมยังไม่ขัดกับสถานที่กินอาหารแม้แต่น้อย