ตอนที่ 19
ตอนที่ 19 พ่นภาษาอังกฤษใส่ฉันงั้นเหรอ ฉันหลี่จุ่นภาษาอังกฤษเชี่ยวชาญระดับแปด!
September 20, 2026
ดูสองสาวที่ใช้เวลาโต้วาทีกันเกือบจะหมดหนึ่งก้านธูป หลี่เจิ้งกระแอมเบา ๆ บอกนัย ๆ ว่าพอได้แล้ว
ถ้าดำเนินต่อไปอีก ทางด้านราชวงศ์อู่อาจจะแสดงอาการกินปูนร้อนท้องออกมา พอถึงตอนนั้นก็จะดูไม่สมควรและยากที่จะหาจุดจบลงได้
สีหน้าหลี่เหวินจวินดูตกใจเล็กน้อย นางหยุดแล้วโค้งคำนับให้อวี้เจีย ก่อนจะพูดชื่นชมว่า
“เป็นดังที่คิดไว้ ท่านหญิงอวี้เจียเป็นคนมากด้วยความรู้ ข้าเลื่อมใสจริง ๆ!”
สีหน้าอวี้เจียนางเองก็ประหลาดใจเช่นกัน รีบตอบไปว่า
“องค์หญิงใหญ่ควรค่าแล้วที่ถูกขนานนามว่าผู้ที่ฉลาดสุดในใต้หล้า อวี้เจีย ‘เอามะพร้าวห้าวไปขายสวน’ เสียแล้ว โปรดองค์หญิงให้อภัยด้วยเพคะ!”
หลี่เหวินจวินคนนี้สมแล้วที่ถูกขนานนามว่าเป็นคนที่ฉลาดสุดในใต้หล้า ตัวนางเองเกือบจะรับมือไม่ไหวแล้ว หากโต้วาทีต่อไปคงไม่ไหวเป็นแน่
โชคดีที่มันจบแล้ว
“ฮ่าฮ่าฮ่า พวกเจ้าทั้งสองไม่ทำให้ทุกคนผิดหวัง ดังที่คิดไว้สติปัญญาล้ำเลิศ วันนี้ทำให้ข้าได้เปิดโลก!” หลี่เจิ้งหัวเราะและเอ่ยทันที ราศีทรงพลังของฮ่องเต้แผ่ไพศาล
ราชฑูตแคว้นหลางที่เหลือสองคนถึงกับโล่งอก หนึ่งในนั้นรู้ว่าไม่สามารถยืดเยื้อต่อไปได้แล้ว ก็เลยรีบพูดว่า
“ฝ่าบาท การโต้วาทีเสร็จสิ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ ได้โปรดฝ่าบาทมอบคำตอบที่เหลือทั้งสองข้อให้พวกกระหม่อมกลับไปรายงานผลคำบัญชาได้แล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
ทันใดนั้นหลี่เจิ้งก็หน้าถอดสีเล็กน้อย
ทุกคนในราชสำนักที่เพิ่งจะโล่งอกกันก็พากันตึงเครียดขึ้นมาอีกครา
อวี้เจียพอเห็นแบบนี้ก็รีบพูดขอร้อง “ฝ่าบาทได้โปรดมอบคำตอบที่เหลือทั้งสองข้อด้วยเพคะ!”
“นี่...”
หลี่เจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปยังหลี่เหวินจวิน แต่หลี่เหวินจวินขมวดคิ้วยิ่งกว่าเขาเสียอีก จึงทำให้สีหน้าของหลี่เจิ้งดูไม่ได้ยิ่งกว่าเดิม
หรือว่าจะไม่มีใครสามารถแก้ได้
ราชวงศ์อู่ของข้าอยู่ต่อหน้าแคว้นหลางเล็ก ๆ แบบนี้ นี่มันไม่ขายขี้หน้ากันหมดหรือ
หลี่เหวินจวินขณะนี้ก็ร้อนรนใจเช่นกัน สงสัยว่าเมื่อคืนตนเองถูกหลอกแล้ว ตกลงกันไว้ชัดเจนแล้วว่าจะส่งคำตอบและคำถามมาวันนี้ เปิดประชุมมานานขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่มีคนส่งมาล่ะ
ทุกคนในราชสำนักต่างก็สีหน้าดูไม่ได้!
ตอนนี้ไม่วิถีทางที่จะยืดเยื้อต่อไปแล้ว อีกทั้งยืดเยื้อต่อไปก็ไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ไม่มีคนแก้ได้!
“ฝ่าบาท โปรดมอบคำตอบให้กับพวกหม่อมฉันด้วยเพคะ!” อวี้เจียพูดอีกครั้ง!
หลี่เจิ้งขึ้นหลังเสือแล้วมันก็ลงยาก แต่เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ก่อนจะทอดถอนหายใจและพูดว่า
“ท่านทั้งสาม ว่ากันตามตรง...”
หลี่เจิ้งกำลังเตรียมยอมรับสารภาพ ทว่าจู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขัดจังหวะ “อวี่กงกงจากตำหนักชิ่งหนิง พาท่านหยางหมิงมาเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”
ท่านหยางหมิงงั้นหรือ
สีหน้าหลี่เหวินจวินกับหลี่เจิ้งก็เปลี่ยนขึ้นมาในทันที!
สองพ่อลูกจ้องตากัน หลี่เจิ้งรีบพูด “รีบเชิญมา! รีบเชิญมา!”
พวกอวี้เจียทั้งสามคนก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย
นี่คิดจะทำอะไรกันอีก
ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ ทำไมถึงมีคนมาขอเข้าเฝ้าอีก
ทว่าฮ่องเต้รางวงศ์อู่ก็ให้คนไปเชิญมาแล้ว ถึงแม้พวกอวี้เจียทั้งสามคนจะไม่ชอบใจ แต่ก็ไม่เหมาะที่จะคัดค้านต่อหน้าผู้คน ทำได้เพียงแค่จ้องตากันยืนรออยู่ที่เดิม
ทุกคนในราชสำนักได้ยินชื่อท่านหยางหมิงต่างก็พากันทำสีหน้างุนงง
ท่านหยางหมิงเป็นใครกัน
ในสถานกาณ์แบบนี้ทำไมฝ่าบาทถึงให้เขาเข้ามาล่ะ
หากแต่อวี่กงกงจากตำหนักชิ่งหนิง ก็เป็นคนที่องค์หญิงใหญ่พาเข้ามา จะต้องเกี่ยวข้องกับองค์หญิงใหญ่อย่างแน่นอน
พวกเขามองไปยังประตูทางเข้าตำหนักอย่างพร้อมเพรียงกันโดยมิได้นัดหมาย
ท่ามกลางผู้คนที่ต่างพากันชะเง้อคอดู ก็มีร่างคนในชุดคลุมสีขาวโบกสะบัด ผมสีขาวอมเทายาวปลิวไสวประบ่า สวมหน้ากากทองแดงสีเขียวเดินเข้ามาในท้องพระโรงอย่างช้า ๆ
“หวังหยางหมิงราษฎรผู้ต่ำต้อย ถวายบังคมฝ่าบาท ฝ่าบาทอายุยืนหมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
ผู้ที่เข้ามาคุกเข่าก้มถวายบังคม
แน่นอนว่าคนผู้นี้ก็คือหลี่จุ่น!
เขาแต่งหน้าปลอมตัวด้วยตัวเอง เพราะเหตุนี้ก็เลยเสียเวลาไปหน่อย จึงเพิ่งจะมาถึงเอาในตอนนี้
“ไม่ต้องมากพิธี รีบลุกขึ้น!” หลี่เจิ้งสีหน้าดีอกดีใจ รีบให้เขาลุกขึ้น!
หลี่เหวินจวินรีบเดินไปข้างหน้า ไม่คาดคิดว่าจะเป็นหลี่จุ่นมาเอง ทำความเคารพเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า
“ลำบากท่านแล้ว!”
หลี่จุ่นส่ายหน้าน้ำเสียงชรา ก่อนจะหันไปมองราชฑูตทั้งสามที่อยู่ด้านข้าง และเอ่ยว่า
“คาดว่าพวกท่านทั้งสามคงเป็นราชฑูตจากแคว้นหลาง ท่านหญิงอวี้เจีย ท่านปาลาหนีอาหานหุยหูเติ้นเลยตี้ซือต๋าเย๋หนูหนู่ และท่านหว่าหลาสือหลี่เก๋อต้าตัวซีหมีเล่อชื่อเหนียนใช่ไหมขอรับ”
แม่งเอ้ยชื่อโคตรยาว เขาท่องอย่างนานกว่าจะจำได้!
ชื่อของคนแคว้นหลางไม่โคตรสั้นก็โคตรยาว ยาวจนทำให้คนขาดใจตายได้จริง ๆ!
หลี่จุ่นเรียกชื่อเต็มของพวกเขาทั้งสาม ชั่วพริบตาทุกคนต่างก็ตกตะลึง แม้แต่พวกอวี้เจียทั้งสามคนก็สีหน้าตกใจ
）