ตอนที่ 194 ‘ไซอิ๋ว’ เล่มสองขายดีเป็นบ้า? ขาดตลาดแล้ว!

“เย้ดแม่ง ชาติหมาเอ้ย...”

หลี่จุ่นปิดข้อมือของเขาด้วยความเจ็บปวด และพบว่าปากของเสือนั้นมีรอยฟันเปื้อนเลือดอยู่เป็นแถว

ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดี โหดร้ายมากที่กัดเขา!

“จิ่งอ๋อง? ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

อวี้เจียรีบวิ่งไปดูอาการบาดเจ็บของเขา เมื่อเห็นมือของหลี่จุ่นมีเลือดไหล นางก็พูดด้วยความโกรธทันที “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คน เสียแรงที่ทำดีกับนางขนาดนี้!”

สีหน้าเจ็บปวด

หลี่จุ่นหน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด มองดูนางแล้วถอนหายใจ “อวี้เจีย วันหลังท่านอย่าทำ...แข็งกร้าวแบบนี้เลย ไม่อย่างนั้นข้าอาจถูกคนมากกว่านี้กัดเข้าอีก”

จู่ ๆ อวี้เจียก็เงยหน้าขึ้น สีหน้านางเริ่มไม่พอใจ “จิ่งอ๋องหมายความว่า แม้ว่าอวี้เจียจะถูกรังแกหรือถูกทำให้อับอาย ก็ต้องกัดฟันและอดทนไว้ใช่หรือไม่”

“ไม่ใช่ ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น เจ้าอย่าคิดมากสิ” หลี่จุ่นรีบพูดอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงคนนี้หาเรื่องไม่ได้เลย ไม่อยากนั้นนางก็จะแข็งข้อกับคุณ

“จิ่งอ๋อง เดี๋ยวอวี้เจียพันแผลให้” อวี้เจียเป่ามือของเขาเบา ๆ แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดเลือดบนมือของเขาสีหน้าอ่อนโยน ในเวลานี้อวี้เจียมีความงดงามอันอ่อนโยนจนหลี่จุ่นรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปเล็กน้อย

“เอาล่ะ พอแล้ว” หลี่จุ่นกลืนน้ำลายและพยักหน้า

อวี้เจียรีบไปหากล่องยาทันที

หลี่จุ่นสะบัดมือและถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ

ดูเหมือนเขาจะมองเห็นว่าวันข้างหน้าจะต้องตกอยู่ในสมรภูมิวังหลังที่เหมือนกับตกนรกทั้งเป็นอย่างไร

ตกกลางคืน

ใกล้จะถึงยามไห้แล้ว (สามทุ่ม) หวังเยียนหรันกระโดดโลดเต้นมาพร้อมกับเสี่ยวจูสาวใช้ของนาง และเมื่อนางเห็น หลี่จุ่นและอวี้เจียยังคงเล่นหมากรุกอยู่บนโต๊ะหินที่ระเบียงในลานบ้าน นางก็ตะโกนเรียกออกมา

“โอ้โฮ เล่นหมากรุกกันอยู่”

อวี้เจียและหลี่จุ่นเงยหน้าขึ้นมองนางในเวลาเดียวกันโดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

หวังเยียนหรันนั่งยิ้มระรื่นอยู่บนม้านั่งหินอีกตัวหนึ่ง และพูด “พวกเจ้าทายสิว่าวันนี้ร้านหนังสือขายหนังสือได้ทั้งหมดกี่เล่ม”

อวี้เจียเคลื่อนทหารตัวหนึ่งข้ามแม่น้ำ และตอบแบบสบาย ๆ “หนึ่งหมื่นเล่ม?”

หลี่จุ่นเดา “น่าจะประมาณหนึ่งหมื่นสองพัน”

หวังเยียนหรันส่ายหัวแล้วเฉลย “พวกเจ้าเดาผิด หนึ่งหมื่นห้าพันสองร้อยกว่าเล่ม! วันนี้ขายหมดไปสองรอบ!”

อวี้เจียและหลี่จุ่นรู้สึกประหลาดใจในเวลาเดียวกัน

หลี่จุ่นพูดอย่างแปลกใจ “ทำไมเยอะขนาดนี้ล่ะ มันเกินความคาดหมายข้าไปหน่อย”

เดิมทีเขาคิดว่ามันน่าจะอยู่ที่หนึ่งหมื่นสามพัน ในยุคนี้คนที่มีเงินซื้อหนังสือค่อนข้างน้อย เขาจึงไม่คิดว่าจะมีคนซื้อหนังสือมากมายขนาดนี้ในวันแรก น่าเหลือเชื่อจริง ๆ

ใบหน้าสวยของอวี้เจียก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ และพูด “ดูเหมือนข้าจะอยากอ่าน ‘ไซอิ๋ว’ ขึ้นมาอีกแล้ว”