ตอนที่ 226 อวี้เจียจะไปแล้ว ไม่อยากให้ไป? อวี้เจียก็ไม่อยากจากจิ่งอ๋องไปเช่นกัน!

หลี่จุ่นเดินออกจากห้องของจ้าวเฟยเอ๋อร์ พระชายาและเฉี่ยวเอ๋อร์ได้ให้คนรับใช้ทั้งหมดออกไปและรออยู่นอกบ้าน เมื่อพวกเขาเห็นหลี่จุ่นออกมา พระชายาก็ก้าวออกมาข้างหน้าทันทีและเรียก

“จิ่งอ๋อง!”

“ถวายบังคมพระชายา!”

หลี่จุ่นทำความเคารพและกล่าว “เฟยเอ๋อร์เพิ่งหลับไปเมื่อครู่”

เฉี่ยวเอ๋อร์ถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที คุณหนูหลับแล้ว นั่นก็หมายความว่านางคงดีขึ้นแล้วจริง ๆ

ทันใดนั้นใจของพระชายาก็ตกลงไปที่ตาตุ่ม แต่ดวงตาของนางยังคงแดงก่ำ นางมองไปที่หลี่จุนแล้วพูดว่า

“จิ่งอ๋อง ข้ามีเฟยเอ๋อร์ลูกสาวเพียงคนเดียวเท่านั้น หากนางมีอันเป็นไป…”

หลี่จุ่นรีบขัดจังหวะนางทันทีและพูดอย่างหนักแน่น “ข้าจะไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเฟยเอ๋อร์เป็นอันขาด”

พระชายาพยักหน้า “ดีแล้วที่ท่านรู้ ถ้าท่านไม่มีธุระอะไร ช่วงนี้ก็มาบ่อย ๆ ได้ แต่ข้าอยากให้ท่านปลอมตัวมากกว่านี้”

หลี่จุ่นดูตกใจเล็กน้อย จากนั้นจึงพยักหน้า “ได้ พระชายา!”

พระชายาพยักหน้า น้ำเสียงของนางเย็นชาขึ้นเล็กน้อยอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ตอนนี้ท่านกลับไปก่อนเถิด”

หลี่จุ่นพยักหน้าและขอให้เฉี่ยวเอ๋อร์พาเขาออกไปที่ประตูหลังทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก

เมื่อพวกเขามาถึงประตูหลัง เฉี่ยวเอ๋อร์ก็กัดฟันแล้วพูดว่า “จิ่งอ๋อง หม่อมฉันรู้ความคิดของคุณหนูเป็นอย่างดี ได้โปรดจิ่งอ๋องอย่าทรง...ทำให้คุณหนูผิดหวังเลยนะเพคะ”

หลี่จุ่นพยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก และจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับมาถึงจวนจิ่งอ๋อง หลี่จุ่นก็รีบเรียกหยางจงทันที

“จิ่งอ๋อง ท่านกลับมาแล้ว” หยางจงมาถึง

หลี่จุ่นกล่าว “พ่อบ้าน เจ้าไปที่จวนอ๋องด้วยตนเอง และบอกเยียนหรันว่ามีเรื่องจะคุยกับนาง นางจะได้มีเวลามาที่จวนจิ่งอ๋อง”

หยางจงดูตกใจ

ไปหาหวังเยียนหรันในตอนนี้ ท่านไปด้วยตัวเองจะไม่เหมาะสมกว่าหรือจิ่งอ๋อง?

ให้หญิงสาวถ่อมาถึงที่นี่คงไม่เหมาะสมสักเท่าไร?

หยางจงไม่ใช่คนโง่ เขารู้ว่าหวังเยียนหรันรู้สึกอย่างไรกับจิ่งอ๋องของเขา ตอนนี้หวังเยียนหรันคงรู้สึกไม่สบายใจ ตามหลักแล้วจิ่งอ๋องควรวิ่งไปปลอบนางด้วยตนเองจะดีกว่า

ทำไมกลับให้นางต้องเดินทางมาที่นี่เอง

แต่ทว่าหยางจงก็ไม่กล้าถามอะไร เขาจึงพยักหน้าและออกจากจวนไปทันที

“เราต้องเร่งความเร็วขึ้น” ในลานบ้าน หลี่จุ่นรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วกระซิบกับตัวเองอย่างครุ่นคิด

เขาต้องทำเงินให้เร็วขึ้น เมื่อได้เงินจำนวนมากอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบออกจากเมืองเมืองหลวงโดยเร็วที่สุด

หลังจากออกจากเมืองหลวง ก็จะอยู่ห่างไกลจากอำนาจ และเมื่อหลี่เจิ้งไม่เห็นเขาก็จะได้ไม่รำคาญใจ มิเช่นนั้นก็คงต้องกล้ำกลืนกับการถูกคนบีบบังคับเช่นนี้ไปตลอดชีวิต