ตอนที่ 247 ในเมื่อมีคุณสมบัติเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์ เช่นนั้นก็ไม่ต้องเกรงใจแล้ว กระผมหลี่จุ่นจะสวมบทนั้น!

ยอดสั่งจองมากถึงขนาดนี้ ถึงหลี่จุ่นจะเตรียมใจก่อนแล้ว แต่ก็ยังตกใจอยู่ดี ดูท่าเขาจะประเมินอิทธิพลของไซอิ๋วต่ำไปมากทีเดียว

“ฮี่ ๆ ตกใจใช่ไหมล่ะ”

หวังเยียนหรันยิ้มร่า การได้เห็นสีหน้าทึ่งของหลี่จุ่นตรงหน้าคือเรื่องที่ควรค่าแก่ความดีใจเรื่องหนึ่ง

หลี่จุ่นจะร้องไห้ก็ไม่ใช่ จะหัวเราะก็ไม่ใช่ เอ่ยว่า “สงสัยข้าจะประเมินไซอิ๋วต่ำไป”

“เจ้าเขียนนิยายเอง ใครจะไปรู้ด้วยเล่า” หวังเยียนหรันยิ้มแช่มชื่นมากกว่าเดิม

การที่ไซอิ๋วประสบความสำเร็จในวันนี้ได้ ในนั้นมีผลงานของนางร่วมอยู่ไม่น้อย นางรู้สึกพอใจมาก

หลี่จุ่นถาม “เล่มสามพิมพ์ได้เท่าไรแล้ว”

เขาเขียนเล่มสามเสร็จไว ส่งไปนานแล้ว น่าจะพิมพ์ได้มากแล้ว

หวังเยียนหรันคิดแล้วจึงตอบ “เห็นตงซานว่านบอกว่าพิมพ์ได้สองหมื่นเล่มแล้วกระมัง เพราะเวลานี้เล่มสองยังขายได้วันละพันกว่าเล่ม ทุกวันยังต้องพิมพ์เล่มสองอยู่ ความคืบหน้าเร็วขนาดนี้ก็ไม่เลวแล้ว อืม วันนี้เริ่มพิมพ์เล่มสี่จริง ๆ จัง ๆ แล้วเหมือนกัน”

มิผิด แรงส่งไซอิ๋วเล่มสองยังมีอยู่มาก เวลานี้ยังขายได้วันละพันกว่าเล่ม ถึงจะลดลงทีละน้อย แต่เห็นได้ว่ามีกำลังดีเต็มส่วน

เป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริง ๆ

แต่ที่เล่มต่อมั่นคงอย่างนี้ เพราะมีพ่อค้าซื้อไปขายต่อ เห็นว่าขายไปถึงต่างเมืองแล้ว

ซื้อจากทางนี้ห้าเฉียน ขายต่างถิ่นหกเฉียน กระทั่งว่าในแถบมั่งคั่งอุดมสมบูรณ์อย่างทางเจียงหนานยังขายได้ถึงแปดเฉียน กำไรงามทีเดียว

หลี่จุ่นสะท้อนใจสุดประมาณ

ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยไหนก็มีพ่อค้าที่กินส่วนต่างอยู่ทั้งนั้น แต่นี่คือการค้า และการค้าส่วนมากก็คือการเก็งกำไรส่วนต่าง

“อืม บอกตงซานว่าน เอาไว้สองเล่มแรกพิมพ์เก็บไว้ได้อย่างละสามหมื่นเล่มเมื่อไรก็เริ่มขายเถอะ” หลี่จุ่นพยักหน้า

หลี่จุ่นจัดกิจกรรมลดราคาตามสถานการณ์การสั่งจอง ถ้าซื้อสองเล่มจะลดให้หนึ่งเฉียน ราคาเดิมเล่มละแปดเฉียน เช่นนั้นก็คือหนึ่งตำลึงหกเฉียน หลี่จุ่นจะขายในราคาหนึ่งตำลึงห้าเฉียน

จากนั้น

ถ้าซื้อครบชุดสี่เล่ม เช่นนั้นจะขายในราคาสองตำลึง!

คล้ายว่ามีคนซื้อยกชุดจำนวนไม่น้อย

หลังจากลดราคา ดูเหมือนว่าคนส่วนมากตัดใจเลือกซื้อแค่สองเล่มหลัง มิเช่นนั้นจะมีคนซื้อแต่เล่มที่สาม เมื่อเป็นเช่นนี้ ถึงจะถูกลงหนึ่งเฉียน แต่ก็กระตุ้นการบริโภคได้