ตอนที่ 272 จะให้สุรานี้ไปไม่ได้! กระหม่อมเกรงว่าเหล่าทหารจะดื่มเกินควร!

วันนี้เป็นการรวมตัวของขุนนางบุ๋นบู๊ทั้งราชสำนัก แม้แต่อวี่เหวินจิ้งไท่ซือซึ่งเป็นขุนนางใหญ่ที่ไม่ค่อยร่วมประชุมขุนนางก็ยังมา

หลี่เจิ้งนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร แลมองบรรดาขุนนาง ยิ้มถามว่า “ทุกท่าน หลายวันนี้คงรู้จักสุราหลงไถแล้วกระมัง”

เมื่อพูดขึ้นมา บรรดาขุนนางบุ๋นบู๊ก็มองหน้ากันทันที

นึกถึงตอนที่ซื้อสุรามา เนื่องจากดื่มหนักจนเมาไม่เป็นผู้เป็นคน ขอลาในวันต่อมาด้วยอ้างว่าต้องพิษลมเย็น ใครจะคิดว่าจะใช้เหตุผลเดียวกันหมด...คิดแล้วก็รู้สึกกระดากนิด ๆ

หลี่เจิ้งมองสีหน้าของเหล่าขุนนาง รอยยิ้มร่องลึกมากกว่าเดิม เอ่ย “ข้าห่วงใยทหารทางชายแดน ดังนั้นจึงอยากส่งสุราหลงไถไปให้เหล่าทหารจำนวนหนึ่ง เป็นการให้กำลังใจพวกเขาที่ผลงานปกป้องด่านชายแดน ทุกท่านคิดเห็นเป็นอย่างไรบ้าง”

พอพูดขึ้นมา ในหน้าหลี่เหวินจวินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเป็นคนแรก

แล้วนางจะเก็บเงินยังไงล่ะ

เสด็จพ่อจะเบี้ยวนางหรือไม่

หลี่เหวินจวินหัวใจรัดแน่นอย่างไม่มีสาเหตุ นี่คือสุราของนางกับน้องหกนะ จะให้เปล่า ๆ ไม่ได้

“ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!” หวังโส่วหนิงก้าวออกมาคัดค้านเสียงดังโดยตรง

หลี่เจิ้งขมวดคิ้วพลัน เหล่าขุนนางรอบ ๆ ก็มองเขาด้วย อวี่เหวินจิ้งไท่ซือสายตาแปลกใจนิด ๆ

ทำไมหวังโส่วหนิงถึงค้านเล่า

นี่มิใช่เรื่องดีหรือ

“อัครมหาเสนาบดีหวัง หรือว่าเจ้าจะคัดค้านที่ข้าจะปลอบขวัญเหล่าทหาร” หลี่เจิ้งถาม

หลี่เจิ้งเป็นฮ่องเต้ที่ดี ขยันหมั่นเพียร รักใคร่ประชาชน

ฮ่องเต้องค์ก่อนสามวัน ห้าวันจึงจะประชุมขุนนางสักครั้ง แต่หลี่เจิ้งน้อยนักที่จะขาดประชุม นอกเสียจากไม่มีเรื่องอะไรจริง ๆ มิเช่นนั้นจะประชุมเสมอ

โดยรวมแล้วจะประชุมสามวันหยุดพักหนึ่งวัน หรือไม่ก็ประชุมห้าวันหยุดพักสองวัน

เขาห่วงใยทหารที่อยู่ชายแดนมาก ระยะหนึ่งจะส่งของจำนวนหนึ่งไปปลอบขวัญเหล่าทหาร

ด้วยเหตุนี้ ด้วยการปกครองของราชวงศ์อู่ พื้นที่เก้ามณฑลจึงนับว่าลมฝนตกต้องตามฤดูกาล ไพร่ฟ้าสงบร่มเย็น แน่นอนว่านอกจากโจรผู้ชายทางชายแดนทางตะวันตกออกอาละวาด อันเป็นปัญหาใหญ่ที่ทำให้หลี่เจิ้งอายจนยากจะปริปากนี้

หลี่เจิ้งคิดว่าครั้งนี้ส่งสุราดีเช่นนี้ไปด่านชายแดนน่าจะถูกต้องแล้ว แต่ทำไมหวังโส่วหนิงจึงคัดค้านเล่า

หวังโส่วหนิงสัมผัสถึงสายตาของทุกคนในท้องพระโรงได้ แต่ไม่กริ่งเกรงสักนิด ยังคงพูดทัศนคติของตน

“ฝ่าบาททรงห่วงใยทหารด่านชายแดน นี่คือการกระทำของกษัตริย์ที่ดี แต่การส่งสุราหลงไถไปให้ทหารด่านชายแดนครั้งนี้ไม่ค่อยเหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ”

“อัครมหาเสนาบดีหวัง มีอะไรไม่เหมาะสมหรือ” มีขุนนางคนหนึ่งก้าวออกมาถามทันที

หลี่เจิ้งขมวดคิ้วมองดูด้วย

หวังโส่วหนิงกัดฟัน ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

“ฝ่าบาท สุราหลงไถนี้ฤทธิ์แรงเกินไปพ่ะย่ะค่ะ...”

หือ!!

ฤทธิ์แรงเกินไปหรือ