ตอนที่ 303 เครื่องหมายการค้า? จากนี้ไปทุกคนในโลกก็จะรู้ว่านี่คือหลงไถ!

“ข้าไม่มีอะไรทำ แค่มาดู”

หลี่จุ่นยิ้ม

ไม่ได้เจอหลี่เหวินจวินมาหลายวัน ต้องบอกว่าคิดถึงนางมาก ท้ายที่สุดแล้วการชื่นชมความงามก็เป็นธรรมชาติของมนุษย์...

ไม่ได้ เขายิ่งมีเรื่องสมภารกินไก่วัดอยู่ ไม่น่าจะเป็นเรื่องดี

สองพี่น้องขึ้นไปที่หอ

“พี่หญิง วันนี้ท่านหยุดหรือ”

“ใช่ ข้าก็เลยมาดูหอสุราหน่อย”

น้ำเสียงของหลี่เหวินจวินสงบนิ่ง

นางรู้สึกลังเลเล็กน้อยในใจ เหตุผลที่นางไม่ไปพบหลี่จุ่นช่วงนี้ก็เพราะนางไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร นางควรบอกเขาหรือไม่ว่าไท่ซืออวี่เหวินจิ้งและเสด็จพ่อต้องการให้นางไปนำทัพทางตอนเหนือ

นางรู้สึกขัดแย้งในใจและไม่รู้ว่าเสด็จพ่อของนางทรงคิดอะไรอยู่กันแน่

“ธุรกิจช่วงสองวันมานี้เป็นอย่างไรบ้าง” หลี่จุ่นถามอย่างเป็นกันเอง

หลี่เหวินจวินยิ้มทันทีและพูดขึ้นว่า “หลังจากเหล้าชุดใหม่ออกมา เราก็สามารถนำสินค้าในคลังมาวางขายได้ สองวันที่ผ่านมามียอดขายมากกว่าสองหมื่นไห และมีรายได้มากกว่าสี่พันตำลึง น้องหก รายได้ของที่นี่มากกว่าร้านเต้าหู้ของเฟยเอ๋อร์เสียอีก ดูท่าว่าน้องหกจะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าองค์หญิงเฟยเอ๋อร์แล้วนะ”

หลี่จุ่นสัมผัสจมูกของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

ถ้ารู้ว่าร้านเต้าหู้ร้านนั้นก็เป็นของน้องหกท่านด้วย ท่านจะยิ่งรู้สึกว่าข้ายอดเยี่ยมขึ้นกว่าเดิมอีกไหม

เขาคำนวณดู

ที่ร้านเต้าหู้นั่นเขาสามารถทำเงินได้วันละพันตำลึง ส่วนที่ร้านหนังสือในตอนนี้เขาก็สามารถทำเงินได้ถึงสี่ห้าร้อยตำลึงต่อวัน เมื่อรวมกับหอเล่าเรื่องกำไรจากหนังสือนิยายด้วย ก็น่าจะอยู่ที่ประมาณห้าร้อยลี้

แน่นอนว่าสถานการณ์รายได้จากร้านหนังสือและหอเล่าเรื่องแบบนี้อยู่ได้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ซึ่งไม่สามารถเทียบกับร้านเต้าหู้ได้และสามารถทำเงินได้เร็วแค่นั้น

จากนั้น จากยอดขายเหล้าหลงไถในสองวันนี้ หลังจากหักลบต้นทุนแล้วก็ทำได้ถึงสองพันตำลึงต่อวัน ซึ่งก็หมายความว่ารายได้สุทธิต่อวันนั้นมากกว่าสามพันห้าร้อยตำลึง!

อื้ม คิดดูแล้วก็ไม่เลวเลย!

จะมีใครที่สามารถหาเงินได้เร็วเท่าเขาบ้าง

นี่คือช่วงจังหวะการหาเงินหนึ่งแสนตำลึงต่อเดือน!

รอเหล้าหลงไถผลิดอกบานสะพรั่ง ร้านเต้าหู้เปิดไปทั่วเก้ามณฑล รายได้จริง ๆ เพียงวันเดียวก็จะถึงหมื่นตำลึง!

หลี่จุ่นตั้งตารอคอยมันอย่างมาก

เมื่อเขาพัฒนาธุรกิจอื่น ๆ อีกในอนาคต เขาก็จะเป็นคนที่รวยที่สุดในโลก และร่ำรวยเทียบเท่าประเทศ!

แค่คิดก็ตื่นเต้นสุด ๆ

“พี่หญิงก็ชมเกินไป”

หลี่จุ่นแสร้งทำเป็นถ่อมตัว จากนั้นก็นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตระกูลโจวและถามว่า “ว่าแต่ ตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลโจวเป็นอย่างไรบ้าง”