ตอนที่ 389 หลี่จุ่น: อาจมีการซุ่มโจมตีที่นี่!

เมื่อเสิ่นคั่วกลับมาถึงจวน เสิ่นเลี่ยก็วิ่งไปหาเขาพร้อมกับจดหมายของเสิ่นจิงหง และตะโกน

“พ่อ แย่แล้ว น้องหญิงหนีออกจากบ้าน!”

“หนีออกจากบ้าน?”

เสิ่นคั่วตกตะลึง

ประสิทธิภาพการทำงานของลูกสาวและลูกชายเขาไวขนาดนี้เลยหรือ

เสิ่นคั่วพยักหน้าช้า ๆ และค่อนข้างพอใจ

เดาว่ายัยหนูนั่นน่าจะไปหาไอ้สารเลวหลี่จุ่น ซึ่งไอ้สารเลวคนนี้ก็ยังดีกว่าไอ้สารเลวเย่หงคนนั้น

เขาเสิ่นคั่วจำมันได้

“ใช่ พ่อ น้องหญิงทิ้งจดหมายเอาไว้ แต่ก็ไม่รู้ว่าไปที่ใด”

เสิ่นเลี่ยส่งจดหมายให้เสิ่นคั่วทันที

เสิ่นคั่วขมวดคิ้ว หลังจากที่อ่านจดหมายจบเขาก็เงียบไปครู่หนึ่ง แท้จริงแล้วนางไม่ได้ไปหาหลี่จุ่น ทันใดนั้นเขาก็ถอนหายใจ

“ช่างเถิด ปล่อยนางไป นางมีวรยุทธ์ติดตัวและเคยเดินทางข้ามแม่น้ำข้ามทะเลสาบมา จึงไม่น่าเป็นอะไร”

เสิ่นเลี่ยเองก็ถอนหายใจเช่นกัน!

ถึงอย่างไรก็ทำอะไรไม่ได้ถ้าไม่ปล่อยนางไป และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะไปตามหาได้ที่ไหน

อย่างไรก็ตาม แม้ว่าน้องสาวของเขาจะเคยเดินทางข้ามแม่น้ำข้ามทะเลสาบมา แต่สุดท้ายแม่น้ำและทะเลสาบก็อันตราย และพี่ชายอย่างเขาจึงรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

“อืม ข้าจะกลับไปที่วังเพื่อทูลฝ่าบาท บอกว่าน้องสาวของเจ้าหนีออกจากบ้านไปแล้ว และจะไม่พูดถึงเรื่องการแต่งงานอีก”

“แต่ ท่านพ่อ ทำไมข้ารู้สึกว่าเราจะทำให้ฝ่าบาทขุ่นเคือง”

“...อาจจะไม่” เสิ่นคั่วตอบด้วยความมั่นใจอยู่เล็กน้อย

อีกด้านหนึ่ง

เสิ่นจิงหงออกมาได้ครึ่งวันแล้ว นางนำเสื้อผ้าและเงินมาเพียงบางส่วนเท่านั้น นางไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน จึงเดินออกจากประตูทางเหนืออย่างไร้จุดหมาย

ได้ยินมาว่าช่วงนี้ชายแดนทางตอนเหนือระส่ำระสาย และอาจเกิดสงครามได้ นางมีวรยุทธ์ซึ่งดูเหมือนว่าจะไปช่วยได้...

แม้ว่าจะตายจากการสู้รบที่ชายแดนทางตอนเหนือ มันก็คงจะดีไม่น้อย

ถ้านางตาย แล้วจู่ ๆ เขาเกิดนึกถึงนางขึ้นมาและรู้ว่านางตาย เขาก็คงจะรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง...

ซึ่งก็เหมือนจะคุ้มค่าที่ได้ดึงดูดความสนใจจากเขาและทำให้เขาเสียใจกับการตายของนาง...

เสิ่นจิงหงหายใจเข้าลึก ๆ และมองย้อนกลับไปที่เมืองหลวง นางรู้สึกน้อยใจและสูญเสียอยู่ในใจ จู่ ๆ ขอบตาก็รื้นไปด้วยน้ำตา

นางวางสัมภาระที่อยู่บนหลังลง โค้งตัวลงหนัก ๆ ไปทางเมืองหลวงและกล่าว

“ท่านพ่อ ข้าเป็นลูกอกตัญญู แล้วข้าจะตอบแทนบุญคุณท่านในชาติหน้า!”

“พี่ชาย ข้าขอโทษ...ช่วยดูแลท่านพ่อด้วย!”

หลังจากนั้นเสิ่นจิงหงก็ยืนขึ้น จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ และมุ่งหน้าไปทางตอนเหนือด้วยแววตาแน่วแน่!