ตอนที่ 415
ตอนที่ 415 ข้าผู้แซ่หลี่ชอบช่วยเหลือคน!
September 20, 2026
หลินชิงให้จางฟ่างกับหลิวเซิ่งทั้งสองเรียกรวมพลทหารในกองทัพพิทักษ์อุดรจำนวนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว ให้พวกเขาอยู่ที่สนามฝึกรอหลินชิงพาหลี่จุ่นมา
หลี่จุ่นตามอยู่หลังหลินชิงพร้อมกับอาหยวนเดินไปยังสนามฝึก ถูกมองตลอดทาง ดึงดูดสายตาทหารจำนวนไม่น้อย
“ท่านแม่ทัพทั้งสอง ท่านอ๋องมาแล้ว”
หลินชิงพาหลี่จุ่นมาถึงสนามฝึก กำหมัดกับจางฟ่างและหลิวเซิ่งในชุดเกราะตรงหน้าเหล่าทหารที่ดูกล้าหาญอย่างยิ่งทันที
ทั้งสองเดินมา กำหมัดคำนับพลางเอ่ย “คารวะท่านอ๋อง!”
หลี่จุ่นเข้าไปประคองเล็กน้อยทันที และตอบกลับว่า “ท่านแม่ทัพทั้งสองรีบลุกขึ้นมาเถอะ! ข้าผู้แซ่หลี่มีความผิดอยู่กับตัว รับการคารวะจากท่านแม่ทัพทั้งสองไม่ไหว!”
หลิวเซิ่งแอบกระตุกมุมปากทันที แค่นเสียงหัวเราะ
รู้ตัวเหมือนกันนี่!
จางฟ่างกลับพูดขึ้นว่า “หลายวันนี้ในกองทัพมีเรื่องมากมาย ดูแลท่านอ๋องไม่รอบด้าน ท่านอ๋องโปรดอภัยให้ด้วย!”
“ไม่เลย ๆ เรื่องในกองทัพสำคัญมากกว่า ท่านกุนซือจัดการได้ดีมาก ท่านแม่ทัพมิต้องเกรงใจหรอก” หลี่จุ่นรีบตอบ
ทันใดนั้นก็ได้ยินการสนทนาของบางคน ทหารในสนามฝึกกระซุบกระซิบกันทันที แอบวิพากษ์วิจารณ์
“ท่านนี้ก็คือจิ่งอ๋องหรือ!”
“นี่ นี่ จะรูปงามไปแล้วกระมัง”
“เนื้อเนียนละเอียดอย่างนี้ ขาวกว่าเมียบ้านข้าอีกแน่ะ!”
“เหมือนอย่างที่คิดเลย พวกเจ้าดูสิ เขาดูอ่อนแอกว่าท่านกุนซือของเราอีก ข้าเชื่อแล้วละ เขาต้องสู้ท่านกุนซือไม่ได้แน่!”
“พวกเจ้าดูขาเขาสิ นั่นเทียบกับท่านแม่ทัพทั้งสองได้ที่ไหน! เรียวอย่างกับผู้หญิง! แถมยังจะเรียวกว่าเมียข้าด้วย!”
“เมียเจ้าอย่างกับหมูตอน มันเทียบกันได้หรือ”
“เจ้าอยากตายแล้วใช่ไหม!”
“...”
“ดูเหมือนคนเจ็บออด ๆ แอด ๆ ข้าต้องเดินเร็วกว่าเขาแน่เลย!”
“นั่นสิ คนแบบนี้ เห็นแล้วก็คือเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อนั่นแหละ!”
“ให้คนไม่เอาไหนแบบนี้มารับช่วงอำนาจทหารต่อ นี่ไม่เหลวไหลหรือ”
“นั่นสิ ในสนามรบชั่วอึดใจหมื่นแปรเปลี่ยน ถ้าเขาจะพาพวกเราไปบุกค่ายศัตรู หมัดเดียวคงถูกคนอื่นชกตายไปแล้ว!”
“บุกค่ายศัตรูหรือ ขี่ม้ายังไม่เป็นเลย ยังไปบุกเบอะอะไร! ยังวิ่งเร็วไม่เท่าเราเลย!”
“โอ้โฮ แม้แต่ม้าก็ขี่ไม่เป็น...ถึงยังไง ข้าไม่ฟังคำสั่งคนแบบนี้หรอก!”
“นั่นสิ! ถึงการขัดขืนคำสั่งตอนจะออกศึกจะถูกตัดหัว แต่ก็ยังดีกว่าไปบุกค่ายศัตรูกับคนไม่เอาไหนอย่างเขา ตายแบบไม่รู้อีโหน่อีเหน่นั่นแหละ ”
“...”
“...”
พอได้ยินการวิพากษ์วิจารณ์แบบโจ่งแจ้งและไม่กลัวเกรง หลินชิงทั้งสามรู้สึกพอใจทันที แต่หลี่จุ่นกลับสีหน้าปั้นยาก ทว่ายังพยายามรักษารอยยิ้มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ