ตอนที่ 46 องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมพบกวางฝูงหนึ่ง!

ทั้งสองคนขี่ม้าออกตามหาอยู่ครู่หนึ่ง พบรอยเท้าม้าอยู่เต็มไปหมด

หลี่จุ่นดูอย่างละเอียด มองไปทางทิศที่รอยเท้าม้าหายไป แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ไม่รู้ว่าเป็นกลุ่มขององค์รัชทายาท หรือว่ากลุ่มของพี่สี่ แต่ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มของใคร ก็นับว่าพวกเราหาเจอแล้ว”

หยางจงรีบเอ่ยถามขึ้น “องค์ชาย ควรทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ”

หลี่จุ่นหรี่ตาเล็กน้อย สีหน้าดูมีความหมายลึกซึ้ง เอ่ยกำชับว่า

“หัวหน้าขันทีหยาง เจ้าทำเช่นนี้นะ...”

กำชับอยู่ยกหนึ่ง นัยน์ตาของหัวหน้าขันทีหยางพลันเปล่งประกายขึ้นมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น

“เข้าใจหรือไม่” หลี่จุ่นเอ่ยถาม

“พ่ะย่ะค่ะ เข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย!” หยางจงพยักหน้าอย่างหนัก

“เยี่ยม งั้นก็เริ่มลงมือเถอะ” หลี่จุ่นพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์

......

หลี่เฉียนกับหลี่จงตามองค์รัชทายาทไป วิ่งเข้าไปในป่าลึก แต่ก็นับว่าได้ของมา ไม่นานทั้งสองคนก็ล่ากวางได้ห้าตัวสำเร็จ

ต่อจากนั้น เมื่อพวกเขารู้ว่าองค์รัชทายาทล่าด้วยตนเองได้ห้าตัวแล้ว และวันนี้ล่าได้ถึงสิบตัว เมื่อวานสามสิบตัว เท่ากับตอนนี้ก็เป็นสี่สิบตัวแล้ว

หลี่จงมองกวางที่ตายอยู่ด้านหน้า จากนั้นก็เอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเสียงเย็น “เมื่อวานพี่หญิงใหญ่เป็นที่โดดเด่น พี่สี่ก็เฉิดฉาย แต่พวกเราสามคนกลับขายหน้า ทว่าพวกเขาไม่รู้ว่าพี่รองจงใจทำเช่นนี้ ให้พวกเขาได้ใจกันไปก่อน”

“วันนี้เหยื่อที่เหลือพวกนั้น ต้องเป็นของเรา” ใบหน้าของหลี่เฉียนแฝงไปด้วยรอยยิ้มอันเย็นชา

เพิ่งผ่านไปไม่เท่าไรสองพี่น้องก็ล่าสัตว์ได้ห้าตัวแล้ว ตอนนี้เพิ่งเลยยามอู่ไป รอเมื่อถึงยามซวีตอนค่ำ ไม่ว่ายังไงก็มากกว่าของคนอื่น

หลี่จงเอ่ย “จริงสิ พี่สาม วันนี้ตอนเช้าตกลงเจ้าหลี่จุ่นนั่นทำได้อย่างไรกันแน่ เพียงชั่วครู่ก็ออกไปล่าได้สิบแปดตัวแล้ว!”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา หลี่เฉียนก็รีบเอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ไอ้คนไม่เอาถ่านนั่นก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ! ข้าให้คนไปสืบมาแล้ว ทีแรกไอ้คนไม่เอาถ่านนั่นเจอกวางที่ออกมาแต่เช้าตรู่ฝูงหนึ่งใต้หน้าผา เลยถูกเขาที่ยืนอยู่ใต้หน้าผาขว้างก้อนหินใส่จนตาย!”

“อะไรนะ”

ใบหน้าของหลี่จงเต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่นานก็เอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ “ไอ้คนไม่เอาถ่านนี่ช่างโชคดีจริงๆ! มิน่าล่ะบนตัวกวางที่ตายพวกนั้นถึงได้มีรอยแผลมากมายเช่นนั้น ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง! ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!”

หลี่เฉียนเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา “ไอ้คนไม่เอาถ่านนั่นก็ไม่ได้ไม่เอาถ่านขนาดนั้น รู้จักไปร่วมมือกับพี่หญิงใหญ่ แต่เริ่มตั้งแต่ตอนนี้พวกเขาอย่าได้คิดจะล่ากวางอีกตัวเชียว!”

“หึ! พวกเขามันคิดเพ้อเจ้อ!” หลี่จงพยักหน้าหนักๆ และมีความไม่ยอมแพ้อยู่เล็กน้อย “ไม่นึกเลยว่าพี่หญิงใหญ่จะตอบตกลงร่วมมือกับไอ้คนไม่เอาถ่านนั่น!”

สีหน้าของเหล่าพี่น้องเคร่งขรึม กำลังจะล่าสัตว์ต่อ ทว่ากลับมีคนหนึ่งโผล่เข้ามาในม่านตา

ผู้มาเยือนไม่ใช่คนอื่น แต่เป็นหลี่จุ่นที่กำลังขี่ม้าอยู่

“พี่สาม เป็นไอ้คนไม่เอาถ่านหลี่จุ่นนั่น!” หลี่จงรีบเอ่ยขึ้น