ตอนที่ 465 เจิ้นเป่ยอ๋อง : ให้เวลาท่านครึ่งชั่วยามออกจากด่านเหิงกู่

ในกระโจมที่เรียบง่าย

มีสตรีผู้หนึ่งสวมชุดผ้าไหมสีขาว ปักปิ่นสีทองอยู่บนศีรษะ สวมผ้าคลุมหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาหงส์คู่งาม กำลังนั่งอยู่อย่างเชื่อฟัง และคอยเงยหน้ามองทางเข้าอยู่ตลอดเวลา

พักใหญ่ ในที่สุดร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ค่อย ๆ เดินเข้ามาในกระโจม สตรีผู้งดงามยืนขึ้นทันที และพูดขึ้นด้วยความเคารพ :

“ข้าน้อยคารวะจอมทัพ !”

เจิ้นเป่ยอ๋องเพียงพยักหน้าเล็กน้อย

เดินไปนั่งลงตรงข้ามสตรีผู้นั้น โบกมือให้องครักษ์ซ้ายขวาออกไป เหลือไว้เพียงรองแม่ทัพคนสนิท

“จอมทัพ สามวันก่อนอำนาจทางทหารของชายแดนทางตอนเหนือถูกเปลี่ยนมือแล้ว ตอนนี้กำลังทหารแสนนายตกไปอยู่ในมือของจี้จงชิง จอมทัพมีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง ?”

สตรีชุดขาวค่อย ๆ พูดขึ้น

ราวกับว่านางต่างหากที่เป็นนาย ค่อย ๆ รินน้ำชาให้หลี่ทงหนึ่งถ้วย น้ำเสียงแผ่วเบา

สีหน้าของเจิ้นเป่ยอ๋องไม่เกิดความเปลี่ยนแปลงใด ๆ แสดงออกถึงความสงบนิ่งอย่างยิ่ง และพูดว่า :

“แม่นางปันอยากฟังอะไรล่ะ ?”

สตรีชุดขาวที่ถูกเรียกว่าแม่นางปันหัวเราะออกมา แล้วพูดว่า :

“อาจารย์ของข้าน้อยคิดว่าฝ่าบาททรงลงมือแล้ว ดังนั้นข้าน้อยจึงอดไม่ได้ที่จะมาเตือนจอมทัพ”

เจิ้นเป่ยอ๋องพยักหน้า “แม่นางมีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ”

“อาจารย์ของข้าน้อยคิดว่า ถึงเวลาแล้วที่จะให้......ทัพใหญ่ข้ามแม่น้ำ หากล่าช้าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นได้” สตรีชุดขาวพูดขึ้น

เจิ้นเป่ยอ๋องยังคงพยักหน้า

ครั้งนี้ค่อย ๆ หยิบถ้วยชาที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่ม

จังหวะที่ถูกถ้วยชาบดบังสายตา ก็ปรากฏเจตนาฆ่าอันเย็นชาออกมาแวบหนึ่ง

ทว่า เพียงแค่ชั่วครู่เท่านั้น

จากนั้นสีหน้าของเจิ้นเป่ยอ๋องก็ยังคงสงบนิ่ง และค่อย ๆ พูดขึ้นว่า :

“ในใจของข้ามีคำถามข้อหนึ่งที่อยากถามอาจารย์ของเจ้ามาตลอด รบกวนแม่นางปันช่วยนำกลับไปบอกอาจารย์ของเจ้าด้วย”

สีหน้าของแม่นางปันเปลี่ยนไปเล็กน้อย

แต่ถูกผ้าคลุมหน้าปิดบังไว้ จึงมองไม่ออกนัก

ดวงตาหงส์คู่นั้นราวกับมีแววตาของความฉลาดหลักแหลมเผยออกมาแวบหนึ่ง

รู้จักกับเจิ้นเป่ยอ๋องผู้ยิ่งใหญ่มาตั้งหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นเจิ้นเป่ยอ๋องเป็นฝ่ายถามคำถามขึ้นมาก่อน

สิ่งนี้ทำให้เกิดความรู้สึกเหนือความคาดหมาย

แม่นางปันเม้มปาก เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน :

“เชิญจอมทัพถามมาได้ ข้าน้อยจะกลับไปถามอาจารย์ของข้าน้อยโดยไม่ให้ตกหล่นแม้แต่คำเดียว”