ตอนที่ 489
ตอนที่ 489 เมืองหลวงถูกโจมตี ท่านแม่ทัพโปรดรีบกลับขึ้นเหนือทันที!
September 20, 2026
กองทัพหนึ่งแสนหนึ่งหมื่นนายแห่งแคว้นเฟิงเฉวี่ยน นำโดยฮูเถี่ยถูเริ่มโจมตีเมือง!
แต่ทว่ากลับมีการต่อต้านอย่างดุเดือด!
ฮูเถี่ยถูโกรธมาก เขาซึ่งขี่ม้าอยู่ที่ด้านนอกเมือง ตะโกนขึ้นเสียงดัง
“ผู้คนจากแคว้นหลาง ข้าขอแนะนำให้พวกเจ้าเลิกต่อต้านซึ่งไร้ประโยชน์ รีบเปิดประตูเมืองยอมจำนน แล้วข้าจะปล่อยผู้หญิงและเด็กในเมืองไป ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าทุกคนให้หมด!”
แคว้นหลางยังคงไม่ยอมจำนนง่าย ๆ มาถึงจุดนี้แล้วก็ยังคงต่อต้านอยู่ ทำให้ผู้กล้าจำนวนมากของเขาต้องตายในสนามรบ!
แล้วจะไม่ให้ฮูเถี่ยถูรู้สึกโกรธได้อย่างไร
ถึงอย่างไรก็มีแต่แพ้ ดังนั้นก็ควรจะตระหนักถึงสถานการณ์ได้แล้ว!
ไม่เช่นนั้นก็น่าขยะแขยง เขาไม่เคยอ่อนให้กับแคว้นแบบนี้มาก่อน!
เมื่อก่อนทางตอนเหนือ มีแคว้นเล็ก ๆ บางแคว้นต่อต้านเขาอย่างดุเดือด แต่สุดท้ายเขาก็บุกเข้าไปในเมืองและสังหารทุกคนในเมืองทิ้ง!
แคว้นหลางแห่งนี้กำลังจะเดินตามรอยของพวกคนเหล่านั้น!
และนี่ก็เป็นการยั่วยุฮูเถี่ยถู!
“ไต้อ๋อง จะทำอย่างไรกันดี”
“กำลังจะจะตีเข้ามาแล้ว!”
“จะทำอย่างไรกันดี”
“ฮูเถี่ยถูบัดซบนี่!”
“พวกบัดซบแคว้นเฟิงเฉวี่ยน!”
“...”
ในท้องพระโรงวังหลวงแห่งแคว้นหลางต่างตะโกนกันอย่างร้อนรนทันที
อ๋องแคว้นหลางดูเคร่งขรึม และเหล่าขุนนางทั้งหลายต่างก็ดูหวาดกลัว
กองทัพใหญ่นี้บุกโจมตีเมืองอย่างดุเดือด เหล่าทหารที่ปกป้องเมืองตายลงเรื่อย ๆ ในสนามรบ!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่แน่ว่าเมืองอาจจะถูกตีในคืนนี้!
“ไต้อ๋อง ทำไมเราไม่เปิดประตูเมืองและยอมจำนนเสียเดี๋ยวนี้!”
"ใช่แล้ว แคว้นหลางไม่สามารถกันได้ไหวอีกต่อไปแล้ว...”
“แคว้นหลางถึงคราวล่มสลาย ไม่สามารถรักษาไว้ได้แล้ว ไต้อ๋อง โปรดสั่งให้ยอมแพ้โดยเร็วเถิด!”
“ใช่ ไม่เช่นนั้น ข้าได้ยินมาว่าคนเถื่อนทางเหนือผู้นี้จะฆ่าผู้คนอย่างโหดเหี้ยม ไม่เว้นแม้แต่เด็กและผู้หญิงด้วยซ้ำ!”
“ท่านอ๋อง อย่าลังเลเลย!”
“...”
เมื่อเห็นการโจมตีที่รุนแรงของฮูเถี่ยถู บรรดาผู้ที่สนับสนุนการยอมแพ้ก็ตื่นตระหนกมากยิ่งขึ้น พวกเขากลัวความตาย และเร่งเร้าให้อ๋องแคว้นหลางรีบยอมจำนนโดยเร็ว!
บรรดาผู้ที่สนับสนุนการต่อสู้จนตัวตายต่างก็ต้องการฆ่าคนพวกนี้!
ใบหน้าของอวี้เจียดูไม่ได้ ใบหน้าซีดเผือดไร้เลือด
หากจะถามว่าใครในตอนนี้ที่สงบที่สุด
ก็คงจะไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหวังโพ่ แม่ทัพใหญ่ที่มีอำนาจมากที่สุดของเยียนอ๋อง!
หวังโพ่นั่งอยู่บนเก้าอี้ที่อ๋องแคว้นหลางมอบให้ ดวงตาของเขาจดจ้อง และนั่งอยู่อย่างเงียบ ๆ
ดูเหมือนว่าเสียงตะโกนฆ่าฟันด้านนอกอย่างสะเทือนเลือนลั่น รวมถึงเหล่าขุนนางที่กำลังมีปากเสียงกันอย่างกับหมาบ้าจะไม่สามารถทำให้เขาสั่นคลอนได้เลย!