ตอนที่ 56 หลี่เหวินจวินถอนตัวจากการแข่งขันล่าสัตว์

หลี่จุ่นและหยางจงแทบจะตื่นพร้อมกันและในขณะนั้นฟ้าก็มืดแล้ว

“ห้ามทำร้ายองค์ชายของข้า”

เมื่อหยางจงตื่นก็ร้องตะโกนโหวกเหวก แต่ทันใดนั้นเขาก็พบว่าโจรหายไปแล้วและตนใส่เพียงชุดในบางๆ

และรู้สึกหนาววาบไปทั้งตัว

“เชี่ย!”

เมื่อหลี่จุ่นตื่นก็สบถด่าชุดใหญ่และพบว่าสองโจรสาวหายไปแล้ว และฟ้าก็มืดมากแล้ว

“องค์ชาย ท่านทรงเป็นอันใดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อหยางจงรีบเข้าไปประคองหลี่จุ่นก็พบว่าชุดนอกของตนคลุมอยู่บนตัวของหลี่จุ่น

ทันใดนั้นเขาก็กล่าวด้วยสีหน้าขุ่นเคืองว่า “องค์ชาย เหตุใดท่านจึงทรงแย่งเสื้อผ้าของกระหม่อมไปล่ะพ่ะย่ะค่ะ...”

หลี่จุ่นตกตะลึงชั่วครู่ แต่ก็เข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบโยนเสื้อผ้าบนร่างของตนให้หยางจง ทันใดนั้นเขาก็พลันรู้สึกฉงนงุนงง

โจรสาวสองคนนั้นใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ ถอดเสื้อผ้าของหยางจงมาคลุมให้ตน

ดูเหมือนจะไม่ใช่คนร้าย

หรือว่าพวกนางหลงใหลในความหล่อเหลาอย่างไร้ที่เปรียบของตนจึงไม่อยากทำร้ายตน

“หัวหน้าขันทีหยาง รีบลงจากภูเขากันเถอะ” หลี่จุ่นพลันกล่าว

“พ่ะย่ะค่ะ องค์ชาย”

หยางจงจามหนึ่งทีก่อนจะรีบใส่เสื้อผ้าและตามหลี่จุ่นลงจากภูเขาไปอย่างรวดเร็ว

เวลานี้ล่วงเลยยามซวีแล้ว หากพวกเขายังไม่กลับไป จ้าวเฟยเอ๋อร์และหวังเยียนหรันต้องตามหาพวกเขาแน่

ทั้งสองคลำหาทางกลับสนามประลองและฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

ตอนพวกเขากลับถึงตำหนักก็ได้ยินเสียงอันร้อนรนใจของหวังเยียนหรันดังออกมาจากข้างใน

“ป่านนี้แล้ว เหตุใดองค์ชายจึงยังไม่กลับมา หรือว่าไปที่แห่งใด คงไม่เกิดเรื่องอันใดใช่หรือไม่”

จ้าวเฟยเอ๋อร์กลับกล่าวอย่างสงบว่า “องค์ชายฉลาดเฉลียวปานนั้น ไม่เกิดเรื่องอันใดดอก รออีกปะเดี๋ยวเถอะ”

“ข้าไม่เป็นไร”

หลี่จุ่นและหยางจงก้าวเข้าไปในตำหนักอย่างถูกเวลาพอดีพลางเอ่ยถามว่า “สถานการณ์การล่าสัตว์เป็นเช่นใดบ้าง”

“องค์ชาย ท่านเสด็จไปแห่งใดมาหรือเพคะ”

เมื่อหวังเยียนหรันเห็นหลี่จุ่นและหยางจงก็พลันโล่งอกทันที จากนั้นรีบก้าวไปข้างหน้า “พวกเราเป็นห่วงมากเพคะ”

“ขออภัย มีเรื่องนิดหน่อยจึงมาช้าไป”

สีหน้าของหลี่จุ่นเต็มไปด้วยความขอโทษ

จ้าวเฟยเอ๋อร์ก็แอบโล่งอกและตอบคำถามของหลี่จุ่นว่า “วันนี้เราล่าสัตว์ได้ค่อนข้างมากเพคะ เนื่องด้วยความช่วยเหลือจากพลุสัญญาณของท่านทำให้เราล่าสัตว์ได้สามสิบเอ็ดตัว เราตามล่ากันเองได้สิบสองตัว ทั้งหมดห้าสิบสามตัว ส่วนขององค์ชายทรงล่าได้หกสิบสามตัว กระนั้นวันนี้เราล่าได้ทั้งหมดหนึ่งร้อยหกตัวเพคะ”

“ใช่แล้ว ใช่แล้วเพคะ องค์ชาย ท่านเยี่ยมยอดมากเพคะ ข้าและท่านพี่เฟยเอ๋อร์นึกไม่ถึงว่าท่านจะทรงใช้พลุสัญญาณ และนึกไม่ถึงว่าท่านจะทรงทุบตายหกสิบสามตัว” หวังเยียนหรันกระตือรือร้นขึ้นมาทันที

หลี่จุ่นพยักหน้าด้วยสีหน้าพึงพอใจเป็นที่สุด “ไม่เลวๆ เช่นนี้แล้ว หากวันพรุ่งล่าได้อีกสามสิบตัวก็จะครบหนึ่งร้อยสามสิบหกตัว หากแบ่งเท่าๆ กันก็จะได้ทีมละหกสิบแปดตัว เกินหกสิบหกของค่าเฉลี่ยระดับสาม เช่นนั้นองค์รัชทายาทก็จะตกรอบ”