ตอนที่ 583 หลี่จุ่นน่ากลัวเกินไปแล้ว

“หนีไปแล้ว?”

หลี่จุ่นขมวดคิ้วแน่นและมีสีหน้าไม่สู้ดี

“ใช่ ใช่...” ผู้นำสามรีบพยักหน้าและไม่กล้าพูดพล่าม

“หนีไปจากที่ใด” หลี่จุ่นรีบถาม

“ที่หมู่บ้านสือเฟิง...” ผู้นำสามไม่กล้าปิดบัง

นางมีชีวิตอยู่มาตั้งนานและฆ่าคนไปไม่น้อย ผ่านความเป็นความตายมาก็เยอะ...

แต่ไม่เคยมีผู้ใดทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน ชายหนุ่มผู้นี้ดูเหมือนสามารถบีบตนให้ตายคามือได้ทุกเมื่อ

ช่างยากเกินจิตนการ คนหน้าตาดีปานนี้ แต่จริงๆ แล้วมีจิตใจโหดร้าย

“หมู่บ้านสือเฟิงอยู่ที่ใด” หลี่จุ่นถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หนีกู่ที่อยู่ข้างๆ รีบพูดว่า “ท่านจอมทัพ ข้ารู้... ห่างจากที่นี่ไปทางเหนือประมาณสามสิบลี้ หมู่บ้านนั้นมีแต่ก้อนหิน คนในหมู่บ้านจึงใช้หินก่อเป็นบ้าน กระนั้นจึงเรียกว่าหมู่บ้านสือเฟิงขอรับ”

ผู้นำสามพยักหน้าราวกับตำกระเทียม

หลี่จุ่นมีสีหน้าเคร่งขรึม มองดูแล้วน่ากลัวมาก

เดิมทีเขาคิดว่าสามารถช่วยเสิ่นจิงหงได้สำเร็จและพาภรรยาหน้าโง่ของตนกลับ แต่คิดไม่ถึงเลยว่า... จะหนีไปเสียแล้ว

หลี่จุ่นไม่รู้ว่าควรดีใจหรือว่ามีความสุข...

หนีไป นั่นก็แสดงว่านางหลีกเลี่ยงโชคร้ายได้ แต่ทางเหนือวุ่นวายเช่นนี้ หากคนในราชวงศ์อู่ตกอยู่ในเงื้อมมือของกองทัพ แคว้นเฟิงเฉวี่ยนในเวลานี้... ผลที่ตามมาจะเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการได้

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เสิ่นเลี่ยเคยสืบเสาะตามหามาแล้วหลายที่ แต่ไม่มีเบาะแสของนางเลย หากนางหนีไปได้สำเร็จ เหตุใดจึงไม่กลับเมืองเฟิงหั่ว

ไม่กลับเมืองเฟิงหั่ว แล้วไปอยู่ที่ใด

ในเวลานี้ ในใจของหลี่จุ่นสับสนวุ่นวายและหาทางออกไม่เจอ

ทันใดนั้น หลี่จุ่นพลันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“แม่ทัพใหญ่จง ทรมานและเค้นถามมาให้ข้า หากนางหนีไปจริง เหตุใดถึงไม่กลับชายแดนทางตอนเหนือ เห็นได้ชัดว่าโจรพวกนี้กำลังโป้ปด”

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้นำห้าที่เข้าใจภาษาราชวงศ์อู่เหมือนกับผู้นำสามพลันหน้าถอดสีทันที

ผู้นำห้ารีบพูดว่า “ข้า พวกข้าไม่ได้พูดโป้ปดจริงๆ นะ ผู้หญิงคนนั้นมีวรยุทธ์ที่เก่งมากจริงๆ พวกข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนางด้วยซ้ำ แผ่นหลังของพี่สองข้ายังเคยถูกดาบของนางฟันเข้าให้ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่หายดี ไม่ยุติธรรมเลย พวกข้าไม่ได้จับนางจริงๆ”

“เจ้าคับข้องใจมากหรือ”

ทันใดนั้น หลี่จุ่นพลันหันไปมองเขาด้วยสายตาเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “กล้าแตะต้องภรรยาข้า เจ้าคิดว่าเจ้าคับข้องใจมากหรือ มานี่ ตบปากมันสามสิบที”

“ขอรับ”

องครักษ์ที่อยู่ข้างๆ รีบเดินเข้ามาทันที จากนั้นจับกระชากผมเขาให้เงยหน้าขึ้นโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง แล้วตบปากผู้นำห้าที่มีน้ำโหจนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทันที