ตอนที่ 632 ทำเสียเรื่องใหญ่เพราะเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ระหว่างหนุ่สาวน่ะหรือ!

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม

บนใบหน้าของทัวทัวเต็มไปด้วยความพอใจ ทั่วทั้งใบหน้าขาวละมุนแดงระเรื่อ พาดตัวอยู่บนอกของหลี่จุ่นอย่างขี้เกียจ

ทั้งสองคนโอบกอดกันแน่นราวกับอยากจะสิงเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย

ไม่มีใครพูดอะไร เพลิดเพลินกับความอบอุ่นของกันและกันไปเงียบ ๆ ทั้งอย่างนี้

“ทัวทัว ท่านตามอาหยวนไปเมืองหลวงเถอะ” จู่ ๆ หลี่จุ่นก็พูดขึ้น

“หืม?!”

สีหน้าของทัวทัวเปลี่ยนไปในทันใด อาการขี้เกียจพลันหายไป ค้ำร่างกายที่ขาวดุจหิมะขึ้นมาครึ่งหนึ่ง นางมองไปที่หลี่จุ่น แล้วเอ่ยถามว่า

“หมายความว่าอะไร?”

หลี่จุ่นดึงนางไปบนหน้าอกของตัวเองอีกครั้ง มองดวงตาทั้งสองข้างของนาง เอาปีกจมูกไปแนบติดกับปีกจมูกของนางอย่างสนิทสนม ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ข้ากับอัครมหาเสนาบดีจี้เตรียมจะเปิดศึกครั้งสุดท้ายกับซือหม่าชิงอวิ๋น พยายามจบเรื่องสงครามของชายแดนเหนือภายในเวลาสิบวัน”

ทัวทัวรีบเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าอยู่ที่นี่แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน? ข้าไม่อยากไป ข้าอยากอยู่กับท่าน”

หลี่จุ่นพลันยิ้มแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ข้าเองก็อยากอยู่กับท่านเช่นกัน”

“จริงหรือ?” นัยน์ตาของทัวทัวเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ รู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมาก

“แน่นอนว่าเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว”

มุมปากของหลี่จุ่นเองก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “เพราะฉะนั้น เพื่อให้ได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นในวันข้างหน้า ท่านกับอาหยวนไปรอข้าอยู่ที่เมืองหลวงเถิด รอข้าเสร็จเรื่องทางนี้ ข้าจะกลับไปหาพวกท่านที่เมืองหลวง”

ความปลื้มปีติบนใบหน้าของทัวทัวค่อย ๆ หายไป นางมองดวงตาของหลี่จุ่น ถอนหายใจ ก่อนจะถามขึ้นอย่างเสียสติ

“ไม่ไม่ได้หรือ?”

หลี่จุ่นประคองใบหน้าของนางที่ตรงกับรสนิยมของตนพอดี แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“ข้ารับปากท่าน ว่าจะกลับไปเมืองหลวงอย่างแน่นอน”

ทัวทัวบุ้ยปาก ก่อนจะรีบจูบลงบนริมฝีปากของหลี่จุ่น แล้วขึ้นคร่อมอีกครั้ง

ในเมื่อต้องพรากจากกัน ครั้งนี้จึงเร่าร้อนเป็นพิเศษ

ไม่นานก็ตกเข้าสู่ห้วงลึกแห่งความสุขดังเดิมอีกครั้ง

วันรุ่งขึ้น

ทัวทัวกับอาหยวนก็ออกไปจากเมืองโดยตามคาราวานพ่อค้าลงใต้ไป

หลี่จุ่นยืนมองส่งทั้งสองสาวจากไปอยู่ที่ประตูเมือง อาหยวนอาลัยอาวรณ์เป็นอย่างยิ่ง เบ้าตาอดไม่ได้ที่จะแดงระเรื่อ ทัวทัวเองก็เงียบผิกปกติอย่างเห็นได้ชัด

“อาลัยอาวรณ์ก็ให้อยู่สิ” จี้จงชิงเดินมาพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยการหยอกล้อ