ตอนที่ 636 ในที่สุดซือหม่าชิงอวิ๋นก็ฟื้นแล้ว

หลี่จุ่นหรี่ตาลงพลางเอ่ยถาม

“เหล้าหนึ่งไหต่อหนึ่งเรื่องหรือ ?”

“เหล้าหนึ่งไหต่อหนึ่งเรื่อง !” หม่าหยวนฮั่นพยักหน้าตอบ

“เช่นนั้นก็ดีจริง ๆ เหล้ามีมากพอเชียวละ !”

หลี่จุ่นโบกมืออย่างเต็มแรง ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ก็มิได้ต้องการให้ท่านทำสิ่งใดหรอก อยู่คุ้มกันข้างกายข้าก็พอ แต่ถ้าข้าเจอศัตรูที่รับมือไม่ได้ก็คงต้องให้ท่านออกโรง แน่นอนว่า หากท่านลงมือแทนข้าหนึ่งครั้ง ข้าก็จะให้เหล้าแก่ท่านหนึ่งไห !”

“ดี ตกลงตามนี้ !”

หม่าหยวนฮั่นได้ยินแล้วก็รู้สึกยินดียิ่งนัก

ภายใต้รูปลักษณ์ที่สุดแสนจะธรรมดา แต่กลับซ่อนไว้ซึ่งแววตาที่แหลมคม หลี่จุ่นค้นพบจุดเด่นที่สองของเขาได้เสียแล้ว

......

เทือกเขาชิงเฟิง

ซือหม่าเหย่ฟื้นขึ้นมาแล้ว อีกเพียงนิดเขาก็เกือบจะต้องจากโลกนี้ไปเสียแล้ว โชคดีว่ายมบาลยังไม่ต้องการตัวเขาไปในตอนนี้

แต่บาดแผลเดิมบนร่างกายนั้นระบมขึ้นมา ทำให้เขาทรมานนัก

ซือหม่าชิงอวิ๋นเองก็ฟื้นแล้วเช่นนั้น

แต่ก็เพียงแค่ฟื้นเท่านั้น... ยังคงไม่อาจลงจากเตียงได้

แน่นอนว่าเขาสามารถเอ่ยพูดคุยได้อยู่บ้าง

ซือหม่าชิงอวิ๋นนั้นถูกระเบิดจนบาดเจ็บ หากมิใช่ว่าดวงแข็งมากพอ อย่าว่าแต่ฟื้นขึ้นมาเลย เกรงว่าคงยากที่จะรอดกลับมาได้ด้วยซ้ำ

สองอาหลานต่างก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว นั่นแปลว่าในที่สุดกำลังสำคัญของทัพเยียนทั้งสองก็สามารถเอื้อนเอ่ยออกเสียงได้ เล่นเอาเหล่าผู้คนที่ต่างก็รอลุ้นพากันดีใจจนแทบร่ำไห้

เพราะเมื่อทั้งสองคนต่างบาดเจ็บหนัก เหล่าทหารก็ไม่รู้ว่าควรต้องทำเช่นใดต่อไป

โชคดีเหลือเกินที่พวกเขาฟื้นขึ้นมาเสียที

ครั้นเมื่อสองอาหลานตื่นขึ้นก็ถามถึงสถานการณ์การสู้รบในทันที เมื่อรู้ว่าทัพเฟิงเฉวี่ยนนับห้าหมื่นนายถูกชายแดนเหนือควบรวมเป็นหนึ่งเดียว ทั้งสองคนก็พากันกัดฟันกรอดด้วยความแค้นใจ

ซือหม่าชิงอวิ๋นประหลาดใจเรื่องที่ฮูเถี่ยถูแพ้สงครามยิ่งนัก เขายังคิดว่าฮูเถี่ยถูไม่น่าปราชัยโดยง่ายเช่นนี้

“โจรจี้นั่นรังแกกันเกินไปแล้ว ! หากมันไม่ตาย สงครามชายแดนเหนือต้องไม่จบแน่ !” ซือหม่าเหย่กัดฟันกรอดด้วยเคียดแค้นจี้จงชิงเสียยิ่งกว่าอะไรดี

จี้จงชิงผู้น่าสงสาร ทั้งที่เป็นอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายแห่งราชวงศ์อู่ผู้สง่างาม มีชื่อเสียงไปทั่วหล้าว่าเป็นบุคคลที่เก่งกาจด้านกลยุทธ์ ถูกหลี่จุ่นกดเสียจนไม่มีโอกาสได้แสดงศักยภาพด้านการวางกลยุทธ์ แล้วตอนนี้ยังต้องมาแบกรับข้อกล่าวหาอันหนักอึ้งนี้อีก...

หากจี้จงชิงรู้เรื่องเหล่านี้ขึ้นมา นึกไม่ออกเลยว่าเขาจะคิดอย่างไรบ้าง

“ใช่แล้ว หากไม่กำจัดจี้จงชิง... คงยากกำจัดความแค้นในใจ !” ซือหม่าชิงอวิ๋นเองก็เอ่ยด้วยเสียงเข้มเช่นกัน