ตอนที่ 681 โจมตีเมือง

ที่เมืองเฟิงหั่ว

กองทัพหนึ่งแสนนายของซือหม่าชิงอวิ๋นบุกโจมตีเมืองกลางดึกทันทีที่มาถึง จี้จงชิงที่อยู่บนกำแพงเมืองสะดุ้งตกใจและรีบสั่งให้คนปิดประตูเมืองในทันที จากนั้นวิ่งหนี

ชิบหาย!

หรือว่าซือหม่าชิงอวิ๋นจะอ่านใจตนไม่ออก?

เหตุใดจึงบุกโจมตีเมืองเอาซะดื้อๆ ล่ะ

ใบหน้าแก่ของจี้จงชิงมีสีหน้าไม่สู้ดีมาก รีบพาองครักษ์ของตนถอยกลับและมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ตามแผนเดิมทันที

ไม่รู้ว่าหลี่จุ่นมีแผนการอันใดกันแน่ อย่างไรก็ตามเขาพยายามทำเต็มที่แล้ว

ที่เหลือก็ปล่อยให้หยางเฟิงจัดการไปเถอะ อย่างไรเสียหลี่จุ่นก็ได้สั่งหยางเฟิงไว้แล้ว เพียงแต่เขาไม่รู้รายละเอียดมากนัก

แต่ยามคับขันเช่นนี้ถอยก่อนก็ถูกแล้ว

จี้จงชิงพาไอ้เด็กโชคร้ายเฟิ้งเฉวี่ยนอ๋องมุ่งหน้าไปทางทิศใต้

ส่วนมือระเบิดกว่าเจ็ดร้อยคนของหยางเฟิงและนักโทษที่ถูกเนรเทศในเมืองได้เริ่มขัดขวางกองทัพของซือหม่าชิงอวิ๋นไม่ให้บุกโจมตีเมืองตามแผนที่หลี่จุ่นวางไว้

แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะขัดขวางไว้ได้ เพราะนั่นไม่ใช่กองทัพหนึ่งพันนาย แต่เป็นกองทัพหนึ่งแสนนาย

กระนั้นจึงไม่อาจขัดขวางได้ง่ายๆ

จำเป็นต้องใช้หน้าไม้กลและระเบิดช่วย

หน้าไม้กลในค่ายทหารได้ติดตั้งไว้ล่วงหน้าแล้ว หลังจากที่ซือหม่าชิงอวิ๋นออกคำสั่งให้โจมตีเมือง หยางเฟิงที่อยู่ในค่ายทหารก็ออกคำสั่งตามทันที ทันใดนั้น หน้าไม้กลกว่าพันคันก็ยิงลูกศรขนาดใหญ่ออกไปนอกเมืองอย่างถี่ยิบในคราวเดียวจนเกิดเสียงดังครึกโครม

เสียงดังวืดฉึกๆ ติดต่อกันเป็นชุด

ในเวลานี้ กองทัพเยียนกำลังจดจ่ออยู่หน้าประตูเมือง

สะพานชักนั้นถูกยกขึ้นลง เผยให้เห็นคูเมืองที่เต็มไปด้วยหนามแหลมมีดคมที่ปักอยู่ แม้แต่กองทัพนับแสนนายก็ไม่สามารถเข้าโจมตีได้ในชั่วขณะหนึ่ง จำเป็นต้องพังสะพานชักลงมาเสียก่อน

ผู้มีวรยุทธ์เก่งกล้าในกองทัพอาสาออกโรงโดยใช้วิชาตัวเบาเหินเวหาไปตัดเชือกสะพานชัก แต่กลับถูกมือหน้าไม้ที่อยู่บนกำแพงเมืองยิงตกลงมาหลายครั้ง เมื่อซือหม่าชิงอวิ๋นเห็นแล้วก็โกรธจัดจึงสั่งให้ทหารยิงธนูใส่กำแพงเมืองและใช้โอกาสนี้สั่งให้คนตัดสะพานชักลงสำเร็จ

จากนั้นซือหม่าชิงอวิ๋นก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “โจมตีเมือง”

“บุก!”

“ฆ่ามัน!”

“บุกเข้าไปฆ่า!”

“...”

ทันใดนั้นเสียงตะโกนฆ่าก็ดังก้องฟ้าและกึกก้องไปทั่วดินแดนทางเหนือ

ทว่า

ในขณะนั้นเอง ลูกศรอันน่าสะพรึงกลัวที่ถูกยิงออกมาจากหน้าไม้กลก็ตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างถี่ยิบ เกิดเสียงดังครึกโครม

ราวกับเสียงคำรามของเสือดังกังวานในอากาศ

ทันใดนั้น เหล่าทหารในกองทัพต่างหน้าถอดสีทันที

“ระวัง!”

“รีบหลบเร็ว!”

“รีบถอยก่อน!”

“มีลูกศร”

“...”