ตอนที่ 709
ตอนที่ 709 ซือหม่าชิงอวิ๋นยอมจำนน!
September 20, 2026
ยอมจำนนอย่างนั้นหรือ?
เมื่อได้ยินคำนี้ซือหม่าชิงอวิ๋นก็รู้สึกถึงความอัปยศอดสูลึก ๆ อย่างหนึ่ง
เขาซือหม่าชิงอวิ๋นผู้สง่างาม ผู้บัญชาการทัพใหญ่แห่งทัพแคว้นเยียน ทั้งชีวิตทำศึกมาไม่รู้กี่สนามรบ?
มีทั้งที่เคยล้มเหลว และมีทั้งที่สำเร็จ ทว่าไม่เคยได้ยินคำว่ายอมจำนนคำนี้เลย แต่ว่าวันนี้เขาได้ยินแล้ว
ส่วนศึกกับราชวงศ์อู่สนามนี้ ตอนพวกเขามามีความเชื่อมั่นเต็มเปี่ยม อำนาจทรงพลังเปี่ยมล้น!
รู้สึกว่าจะได้ราชวงศ์อู่มาครองแน่ ๆ!
ที่แข่งขันกันก็คือผู้ใดตีพื้นที่ที่แต่ละคนรับผิดชอบอยู่แตกได้ ก็จะไล่ตีไปจนถึงเมืองหลวง!
ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการร่วมมือโจมตีราชวงศ์อู่ของสี่แคว้น!
อีกอย่าง พวกเขาคิดว่าสุดท้ายแม้จะตีไม่สำเร็จก็ยังพอจะถอยทัพออกไปได้สำเร็จ แต่ไม่นึกเลยว่าทหารของทัพแคว้นเยียนที่นำโดยเขาซือหม่าชิงอวิ๋น...จะต้องมาล้มอยู่ที่ชายแดนเหนือแห่งนี้ มิหนำซ้ำยังล้มด้วยน้ำมือของจี้จงชิง!
นี่ไม่สามารถรับได้เลยจริง ๆ!
ตอนนี้ทัพศัตรูยื่นเงื่อนไขให้เขายอมจำนน...นี่ช่างเป็นคำที่ทำให้รู้สึกอัปยศอดสูมากเพียงใด!
“ท่านแม่ทัพใหญ่ พวกเรายอมจำนนเถิดขอรับ...เกินต้านลิขิตสวรรค์แล้ว!” ล่ามผู้นั้นรีบเอยร้องขึ้นมา
ซือหม่าชิงอวิ๋นมองเขาทีหนึ่ง อยากจะตัดหัวเขาให้ขาดภายในดาบเดียวไปเสียตอนนี้เลย
ทว่ากลับทำไม่ได้!
พวกเขาต้องการคนที่เข้าใจภาษาราชวงศ์อู่เพื่อจัดการเจรจากับอีกฝ่ายอยู่เบื้องหลัง
“ช่างเถิด ๆ...”
ซือหม่าชิงอวิ๋นมองเหล่าทหารที่กลัวตาลีตาเหลือกกันไปหมดแล้วที่อยู่เบื้องหลัง เขาพลันถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นก็โยนดาบเล่มใหญ่ที่อยู่ในมือทิ้งไป แล้วพูดกับล่ามว่า
“บอกพวกเขา...เราเลือกที่จะ...ยอมจำนน!”
ยอมจำนนสามพยางค์นี้ ยากที่จะออกมาจากปากเขา!
“ยอมจำนนแล้ว! พวกเรายอมจำนนแล้ว พวกเรายอมจำนน!”
เมื่อล่ามได้ยินดังนั้น ก็รีบชูธงขาวขึ้นโบกสะบัดอย่างตื่นเต้น!
ไม่นึกเลยว่าเขาจะเตรียมธงขาวนี้เอาไว้แล้ว
ซือหม่าชิงอวิ๋นชายอกสามศอกผู้สง่า ในวินาทีนี้ น้ำตาของชายชราหลั่งไหลอาบหน้า ตะโกนพูดไปทางเหล่าแม่ทัพและทหารแห่งทัพแคว้นเยียนด้วยความโศกเศร้าว่า
“เหล่าสหาย วางอาวุธลง...พวกเราคงร่างกายที่มีประโยชน์เอาไว้ เพื่อใช้ในอนาคต!”
“ท่านแม่ทัพใหญ่!”
“ท่านแม่ทัพใหญ่…”
“ยอมจำนนไปทั้งแบบนี้...น่าแค้นชะมัด!”
“น่ารังเกียจชะมัด!”
“พวกเรา พ่ายแพ้ไปทั้งอย่างนี้...น่าแค้นชะมัด!”
“น่าแค้นจริง ๆ!”
“...”
เหล่าแม่ทัพและทหารแห่งทัพแคว้นเยียนต่างกำลังคร่ำครวญอย่างเศร้าโศก ทว่ากลับทิ้งอาวุธที่อยู่ในมือไปอย่างรวดเร็วพอกัน!