ตอนที่ 728 ข้าส่งคนไประเบิดช่องแคบหนึ่งเส้นฟ้าแล้ว !

ยามรัตติกาล

ในที่สุดข่าวของเจ้าอ้วนหลิวก็ถูกส่งมาถึงเสียที !

หลี่จุ่นที่กำลังเตรียมตัวนอนก็ได้ยินเสียงหน่วยสอดแนมที่รีบรุดกลับมารายงาน จึงกล่าวขึ้นด้วยความยินดีขึ้นยิ่งนัก

“ดี ช่างดีเหลือเกิน ! ข้าอยากจะเห็นนักว่าโจวชิงผู้นี้จะยอมสู้ตายในสนามรบหรือถอยหนีไปกันแน่ ?”

ตอนที่เจ้าอ้วนหลิวไปโยนระเบิดย่อมต้องถูกขัดขวางอยู่ไม่น้อย

ทว่า อุปสรรคนั้นมิได้มาจากลัทธิเทียนซาน หากแต่มาจากกองทัพแห่งแคว้นฉู่ !

โจวชิงผู้นั้นเป็นผู้นำที่เก่งกล้าจริง เขารู้ถึงความสำคัญของช่องแคบหนึ่งเส้นฟ้า จึงสั่งให้กองกำลังสองพันนายตั้งฐานทัพประจำการอยู่ที่นั่น

เพียงแต่น่าเสียดายที่เจ้าอ้วนหลิวมุ่งตรงไปขอกำลังเสริมจากลัทธิเทียนซานด้วยตนเอง เมื่อเปิดเผยสถานะของหลี่จุ่นและป้ายคำสั่งของหม่าหยวนฮั่นแล้วก็ร่วมมือกับลัทธิเทียนซาน ระเบิดช่องแคบหนึ่งเส้นฟ้าทิ้งไปอย่างเงียบ ๆ !

คิดว่าตอนนี้โจวชิงผู้นั้นก็น่าจะได้ข่าวนี้แล้วเช่นกัน

แต่ก็ไร้ประโยชน์เสียแล้วละ

หลี่จุ่นไม่กลัวว่าจะเป็นการแหวกหญ้าให้งูตื่น

เพราะงูได้ถูกต้อนจนมุมไร้ซึ่งทางหนีแล้ว !

จากนั้น หลี่จุ่นก็โบกมือเป็นสัญญาณเรียกองครักษ์ที่นอกกระโจมเข้ามาแล้วกำชับงาน

“รีบไปรายงานแก่อัครมหาเสนาบดีจี้ทันที ให้ทัพใหญ่พักในวันพรุ่งนี้ และรีบเคลื่อนทัพออกในคืนพรุ่งนี้ทันที !”

ครั้นเมื่อฟังจบ ทหารองครักษ์ก็รีบวิ่งออกไปตามคำสั่งทันที

ในช่วงเช้ามืดของวันรุ่งขึ้น จี้จงชิงก็รีบรุดมาหาหลี่จุ่นแต่เช้า

เมื่อเข้ามาภายในกระโจมแล้ว อัครเสนาบดีผู้ปราดเปรื่องจึงเอ่ยถามขึ้น “ท่านจอมทัพ ได้ยินว่ามีข่าวมาแล้วหรือ ? นี่เราทำเรื่องอันใดลงไปกันแน่ ?”

หลี่จุ่นที่เพิ่งเช็ดหน้าเสร็จจึงแขวนผ้าเช็ดหน้าบนราวแขวนก่อนจะเดินยิ้มมายืนตรงหน้าแล้วเอ่ยตอบ

“ท่านอัครมหาเสนาบดีจี้ยังจำที่ข้าเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ได้หรือไม่ว่า หากการศึกชายแดนเหนือสามารถจบได้ก่อนกำหนด ข้าจะทำให้ทัพใหญ่นับแสนกว่านายของโจวชิงผู้นั้นแม้ยกทัพมาได้ก็ไม่อาจกลับไปได้ ! ท่านอัครมหาเสนาบดีจี้คงรู้ใช่หรือไม่ว่าต้องทำเช่นใด พวกเขาจึงไม่อาจกลับไปได้อีก ?”

จี้จงชิงฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจนัก จึงเอ่ยออกไปด้วยสีหน้าสงสัยโดยไม่ต้องคิดให้มากความ

“แน่นอนว่าต้องทำให้ทัพใหญ่ของเขาตายราบเป็นหน้ากลอง เช่นนี้คนพวกนั้นก็ไม่อาจมีชีวิตกลับไปได้อีก แต่โจวชิงผู้นั้นมิใช่คนธรรมดาทั่วไป หากต้องการกำจัดทัพใหญ่ของเขามันมิใช่เรื่องง่ายนักมิใช่หรือ ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่จุ่นหัวเราะและถามกลับทันที “เช่นนั้นท่านอัครมหาเสนาบดีจี้คิดว่าต้องทำเช่นไรจึงจะกำจัดทัพใหญ่ของเขาได้หมดสิ้นเล่า ?”

จี้จงชิงขมวดคิ้วครุ่นคิด

แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรเล่า ?

หากเขารู้คงจัดการโจวชิงไปได้นานแล้ว ไม่ต้องมานั่งกังวลอยู่ตรงนี้หรอก

หลี่จุ่นส่ายหัว ชายหนุ่มเองก็ไม่คิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก จึงชี้ไปยังช่องแคบหนึ่งเส้นฟ้าแล้วเอ่ยขึ้น

“ท่านอัครมหาเสนาบดีรู้หรือไม่ว่าที่แห่งนี้คือที่ใด ?”

จี้จงชิงพยักหน้า ดวงตาของเขาหรี่เล็กลงแล้วจึงเอ่ย

“ที่แห่งนี้มีนามว่าช่องแคบหนึ่งเส้นฟ้า เป็นเส้นทางที่ต้องผ่านเมื่อออกจากจงหยวน”