ตอนที่ 77
ตอนที่ 77 แต่งกลอน? ได้ อุดมการณ์แห่งวัยเยาว์ ออกมาเลย!
September 20, 2026
หลี่จุ่นเมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ลืมที่จะเปลี่ยนคำบางคำในกลอนเดิมให้คล้องจองกับโลกนี้
‘ชมการล่าสัตว์’ คือหนึ่งในตัวแทนผลงานของหวังเหวยกวีจีนโบราณ!
ในกลอนหวังม๋อจี๋มักจะมีภาพวาด และในภาพวาดก็จะมีกลอนที่มีชื่อ แม้ว่าตอนนี้เขาจะเปลี่ยนคำสองสามคำในกลอน ‘ชมการล่าสัตว์’ ไป แต่ก็ไม่ได้ส่งผลต่อความหมายและความสวยงามของกลอนนี้เลย!
ยังคงเป็นภาพที่ยอดเยี่ยม!
ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมก็สามารถดูออกว่าบทกลอนนี้ไม่ธรรมดา!
ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยที่จะบอกว่า กลอนประโยคนั้นเสิ่นคั่วต้องถูกจัดให้เป็นบทกวีนิรันดร์อีกครั้ง!
ทันทีที่กลอนนี้ออกมา ก็ต้องเป็นที่ตื่นตะลึงเป็นธรรมดา!
แต่หลี่จงกลับไม่พอใจ เขาจึงออกมาก่อกวนและขอให้หลี่จุ่นเขียนกลอนมาอีกบทเพื่อแสดงพรสวรรค์อันเป็นนิรันดร์ และทำให้คนหัวเราะเยาะเขา!
แต่ทว่า!
หลี่จุ่นหัวเราะเสียงดังและพูด “ได้สิพี่ห้า วันนี้ข้ามีความสุขจึงอยากจะเปิดหูเปิดตาให้ท่าน! ข้าแซ่หลี่จะทำให้ความปรารถนาท่านเป็นจริง!”
ขณะที่พูด ก็กระดกเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ ผมยาวเกะกะ และตะโกนออกมา
“หวังกงกง เจ้าจำไว้ให้ดีล่ะ!”
“องค์ชาย ลงมือเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะจำไม่ให้ตกหล่นเลยสักคำ!” ในขณะนี้หวังเหลียนรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยจากแรงกระตุ้นของหลี่จุ่น
ดวงตาของหลี่จุ่นเฉียบคมตามอำเภอใจ และพูดเสียงดัง
“ในตอนนั้นฮ่องเต้ไท่จู่ได้ยกทัพขึ้นที่ซี่หลิ่วหลินโจว เนื่องจากราชวงศ์ก่อนหน้าไร้มนุษยธรรม ประชาชนอยู่อย่างยากลำบาก ไท่จู่ของข้าจึงจับอาวุธขึ้นสู้ สถาปนาตนเป็นฮ่องเต้ และแผ่ขยายอำนาจไปทั่วโลก!
ในวันนี้ ข้าจะใช้การจับอาวุธสู้ของไท่ซูในขณะที่ถูกกังฉินราชวงศ์ก่อนลดตำแหน่ง และออกล่าสัตว์ครั้งหนึ่งมาแต่งเป็นกลอนที่ชื่อว่า ‘เมืองริมน้ำ’ (ล่าสัตว์ในหลินโจว)!”
ภายหลังฮ่องเต้ไท่ซูแห่งราชวงศ์อู่จับอาวุธขึ้นสู้ ก่อตั้งราชวงศ์อู่ การกระทำของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วโลก และในตอนนั้นก็ยังมีบันทึกการล่าสัตว์ของฮ่องเต้ไท่จู่แห่งราชวงศ์อู่ในหลินโจวอีกด้วย
ทันทีที่หลี่จุ่นพูดออกไป หลี่เจิ้งก็พยักหน้าช้า ๆ
เป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน!
แต่เขาก็อยากรู้ว่าหลี่จุ่นจะเติมกลอนบทนี้ออกมาอย่างไร
ทุกคนมองไปที่หลี่จุ่นทันที ท่าทางดูตื่นเต้นเล็กน้อย
โดยเฉพาะหวังเยียนหรันและจ้าวเฟยเอ๋อร์ที่แอบกำหมัดกันแน่น และหลี่เหวินจวินที่แอบปาดเหงื่อ
หากหลี่จุ่นแต่งกลอนบทนี้ได้ดี มันก็จะเป็นกลอนที่โด่งดัง ได้สรรเสริญคุณงามความดีของไท่จู่ชั่วนิรันดร์ และถูกบันทึกโดยนักประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!
แต่ถ้าหากไม่เป็นอย่างนั้น ก็อาจนำความอับอายมาสู่ไท่จู่ ซึ่งผลที่ตามมาก็ยากเกินที่จะคาดเดา!
หลี่จุ่นดื่มเหล้าจนหมดเหยือก และโยนเหยือกทิ้งลงบนพื้นจนแตก!
ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นเสียงดัง “อุดมการณ์แห่งวัยเยาว์ ซ้ายจูงสุนัขเหลือง ขวาชูเหยี่ยวบนแขน สวมหมวกผ้ายกบนหัว พันกายผ้าขนมิงค์ ม้านับพันเคลื่อนข้ามเนิน”
เสียงสูงก้องกระหึ่มของหลี่จุ่นดังไปทั่วทั้งตำหนักใหญ่ ทำให้ผู้คนเบิกตากว้างและหัวใจเต้น!
เมื่อทุกคนได้ฟังคำพูดที่ดังกังวาลและยิ่งใหญ่ทรงพลังของหลี่จุ่น ดวงตาของพวกเขาก็เบิกกว้างและตกตะลึง!
ยังไม่ทันจบครึ่งแรก ทุกคนก็รู้สึกถึงความหยิ่งผยอง!
ราวกับว่าจะได้เห็นไท่จู่แห่งราชวงศ์อู่อีกครั้ง ซึ่งภายหลังเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน และด้วยรูปลักษณ์ที่เย่อหยิ่งและถือดีหาใครเปรียบ!