ตอนที่ 79 จู่ ๆ ก็ถูกแต่งตั้งเป็นอ๋อง!

หลี่จุ่นหมดสติและหลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็อยู่ในตำหนักบรรทมแล้ว

“หัวหน้าขันทีหยาง...”

หลี่จุ่นกุมหัว ค่อย ๆ ลุกขึ้น และเรียกหยางจง

“องค์ชาย ในที่สุดท่านก็ตื่นแล้ว!”

หยางจงมองด้วยความดีใจและเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม “องค์ชาย กระหม่อมเตรียมซุปเรียกสติไว้ให้ท่านแล้ว เดี๋ยวจะนำมาถวายท่านเลยนะพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่จุ่นพยักหน้า เดินออกจากห้อง และเห็นว่าข้างนอกเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว

หยางจงนำซุปเรียกสติมาให้และพูดด้วยรอยยิ้ม

“องค์ชาย เมื่อคืนนี้ท่านทรงแสดงความสามารถด้านบทกวีที่ตำหนักจัดงานเลี้ยง น่าเสียดายที่กระหม่อมไม่ได้ไปเห็นกับตา เสียใจนัก แต่กระหม่อมได้ยินว่าองค์ชายทรงน่าทึ่งไปเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

หลี่จุ่นดื่มซุปเรียกสติ รู้สึกสดชื่นขึ้น และพ่นลมหายใจออกมายาว

ดื่มไปหนักมากจริง ๆ

เหล้าในสมัยนี้ทำให้เมาจนหมดสติได้ แถมยังทำให้เขาหลับไปจนถึงเที่ยงวันอีก ไม่มีประโยชน์เลยจริง ๆ!

หลี่จุ่นคิดอยู่สักพักแล้วถามว่า “หลังจากที่ข้าเมาจนหมดสติไปเกิดอะไรขึ้นหรือไม่”

เขาจำได้เพียงว่าหวังเยียนหรันวิ่งเข้ามาช่วยพยุงเขา หลังจากนั้นเขาก็หมดสติไป

หยางจงยิ้มทันทีและพูดว่า “องค์ชาย เมื่อคืนท่านได้เป็นที่หนึ่งในการประชันกวีจากบรรดาองค์ชายทั้งหมด แม้ว่าองค์ชายจะทรงเมาไปแล้ว แต่องค์ชายก็ยังทรงสมควรได้รับรางวัลที่ท่านควรได้รับอยู่ดี”

หลี่จุ่นเลิกคิ้ว “อ้อ? ได้ของรางวัลอะไรล่ะ”

หยางจงหยิบของรางวัลออกมาให้หลี่จุ่นทันที

หลี่จุ่นมองดูก็เห็นว่าไม่มีอะไรมากไปกว่าผ้าพับและเงิน จำนวนไม่มาก แต่ก็มากกว่าพัน

จากนั้นก็มีนมจามรี เครื่องเทศ และหนังที่ราชทูตแคว้นหลางนำมา

หลี่จุ่นมองดูสิ่งเหล่านี้อย่างไม่แยแส แต่ของชิ้นสุดท้ายก็ทำให้ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้น!

“จวนจิ่งอ๋อง?”

หลี่จุ่นโพล่งออกมาด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นรางวัลชิ้นสุดท้าย

หยางจงหัวเราะระรื่นขึ้นทันทีและพูดว่า “ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมได้ถามหวังกงกงครั้งแล้วครั้งเล่า ฮ่องเต้ได้ทรงมอบจวนจิ่งอ๋องให้เป็นรางวัลแก่องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ!”

“เยี่ยม!”

สีหน้าท่าทางของหลี่จุ่นก็ดูมีความสุขเช่นกัน

จวนจิ่งอ๋องเคยเป็นที่ประทับของจิงอ๋องในเวลานั้น!

หลังจากจิงอ๋องสิ้นพระชนม์ จวนหลังนี้ก็ว่างเปล่าไร้คนพำนัก

ต่อมาเมื่อแบ่งจวนให้องค์ชายสามและคนอื่น ๆ จวนจิ่งอ๋องก็ไม่ได้ถูกแบ่งและยังคงอยู่

นึกไม่ถึงเลยว่านี่จะเป็นรางวัลที่มอบให้แก่หลี่จุ่นจริง ๆ

เมื่อเป็นอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องพำนักอยู่ที่ตำหนักปีกของวังหลวงอีกต่อไป

ช่างเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างยิ่ง!

ขณะที่ทั้งสองกำลังมีความสุข เสียงของหวังเหลียนก็ดังขึ้นด้านนอกตำหนัก “องค์ชายหกหลี่จุ่นรับราชโองการ!”

ใบหน้าของหวังเหลียนดูสดใส และก้าวเข้าไปในตำหนักพร้อมกับพระราชโองการในมือ

หลี่จุ่นและหยางจงรู้สึกตกใจและรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันทีเพื่อต้อนรับ