ตอนที่ 803 ใครขโมยศพของท่านจอมทัพไป!

เมื่อหญิงสาวหน้ากระได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไป พลันวิ่งเข้าไปในทันที ก่อนจะรีบดึงตัวน้องสาวของตนไปอยู่เบื้องหลัง แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เสี่ยวหวน ไม่ต้องกลัวนะ!”

นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทีหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ ในตอนนี้เองถึงได้มองประเมินชายหนุ่มที่นั่งพิงหินอยู่อย่างละเอียด

“ท่านพี่ เขาตายแล้วหรือเจ้าคะ?”

สาวน้อยชุดแดงอ้อมตัวออกมาจากหลังพี่สาวของตน แล้วขยับเข้าไปข้าง “ศพ”

ขนตางอนยาวค่อย ๆ ขยับ และมองประเมินไปที่ชายหนุ่มอย่างละเอียดเช่นเดียวกัน จากนั้นก็ใช้นิ้วเล็ก ๆ ไปตรวจสอบลมหายใจ

จากนั้นนางก็เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ท่านพี่ ไม่มีลมหายใจแล้ว ตายแล้วจริง ๆ!”

ทว่าสาวหน้ากระชุดครามกลับส่ายหน้า แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“เสี่ยวหวน เจ้าลืมที่ท่านปู่สอนเอาไว้ไปแล้วหรือ? จะสรุปได้ว่าคนผู้หนึ่งตายหรือยัง สำรวจเพียงแค่ลมหายใจไม่ได้”

สาวน้อยชุดแดงรีบเอ่ยขึ้นว่า

“ข้าจำได้ท่านพี่ ต้องดูว่าชีพจรยังเต้นอยู่หรือไม่!”

พูดพลางสาวน้อยก็รีบไปคลำชีพจรที่ศพ

ทว่าสาวหน้ากระกลับชิงลงมือก่อน นางคลำหาการเต้นของชีพจรที่ส่วนคอของศพ ทว่ากลับไม่รู้สึกถึงการเต้นใด ๆ

หญิงสาวพลันขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“ศพยังมีอุณหภูมิหลงเหลืออยู่ คงจะเพิ่งสิ้นใจได้ไม่นาน แต่การเต้นของชีพจร...”

สาวน้อยชุดแดงพลันขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้นว่า

“พี่ชายน่าสงสารยิ่งนัก ต้องตายตั้งแต่อายุยังน้อยขนาดนี้...”

หญิงสาวครุ่นคิด จากนั้นก็รีบหมอบลงไปบนอกของศพ เงี่ยหูฟังอย่างเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ทว่าวินาทีถัดไปกลับเอ่ยเรียกขึ้นว่า

“เสี่ยวหวน เร็วเข้า พยุงเขาขึ้นรถม้า! หัวใจของเขายังเต้นอยู่เบา ๆ!”

สาวน้อยชุดแดงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบพยักหน้า

นางกับพี่สาวของตนช่วยกันพยุงศพที่ยังมีชีวิตอยู่ศพนี้ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบรุดหน้าไปทางรถม้า

สองพี่น้องพยายามอุ้มเขาเข้าไปในรถม้า จากนั้นพี่สาวหน้ากระก็รีบเอ่ยขึ้นว่า

“เสียวหวน เร็วเข้า ข้าว่าคนผู้นี้ถูกดาบฟันมา แถมใกล้ ๆ นี้ก็ไม่มีใคร คิดแล้วคงจะหลบหนีจากอันตรายออกมาด้วยตัวเองจนมาถึงที่นี่ เกรงว่าจะถูกคนไล่ฆ่า รีบไปกันเร็วเข้า!”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่!”

เมื่อสาวชุดแดงได้ยินดังนั้น ก็รีบสะบัดแส้อย่างบ้าคลั่ง บังคับรถม้าหนีไปอย่างรวดเร็วปานเหาะ!

บังคับรถม้าห้อตะบึงไปได้หนึ่งถึงสองลี้ พี่สาวหน้ากระก็เอ่ยขึ้นว่า

“เสี่ยวหวน เจ้าบังคับให้นิ่งหน่อย พี่จะฝังเข็มให้เขาเดี๋ยวนี้ ดูว่าจะยื้อชีวิตเขาเอาไว้สักชั่วครู่หนึ่งได้หรือไม่! รอเมื่อถึงอำเภอผิงอันแล้ว ท่านปู่อาจจะช่วยชีวิตเขาได้!”

“เจ้าค่ะ ท่านพี่!”