ตอนที่ 815 แผนใหม่ขององค์ชายสี่

จางเฟิงลู่ลอบคิด

“อืม แต่จะให้เจิ้นเป่ยอ๋องมองเจตนาของทัพเราออกไม่ได้ ยังต้องแสร้งทำเป็นเริ่มจู่โจมเมืองหลวงอยู่...ได้ยินมาว่าซือหม่าชิงอวิ๋นพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของจี้จงชิง ความพ่ายแพ้ต่อศึกของโจวชิงเองก็เป็นเพราะการสั่งทัพของจี้จงชิง คนผู้นี้จะไม่ป้องกันไม่ได้ ยังต้องแสร้งทำเป็นจู่โจมเข้าไว้”

ทันใดนั้นจางเฟิงลู่ก็สั่งให้คนแพร่คำสั่งไปทั้งทัพ

พรุ่งนี้ทัพใหญ่สองแสนนายจะเคลื่อนพลไปหลงหู่ไถทางตะวันตก!

สามวัดถัดมา

ทัพใหญ่ของแคว้นจ้าวใกล้จะถึงหลงหู่ไถแล้ว เจิ้นเป่ยอ๋องนำทัพทำศึก!

สู้รบปรบมือกันไปมาอยู่ห้าวัน

ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บล้มตายกันนับไม่ถ้วน ทว่าก็ไม่นับว่าเยอะเท่าไร

...

การตายของหลี่จุ่นทำให้เมืองหลวงเกิดความว้าวุ่น ราษฎรธรรมดาทั่วไปไม่ได้รับรู้อะไร

ขุนนางในราชสำนักส่วนใหญ่เองก็ไม่ได้รับรู้อะไร รู้สึกว่ายังใช้ชีวิตตามอย่างเคย

ที่ควรกินเต้าหู้ก็กินเต้าหู้ ที่ควรดื่มสุราก็ดื่มสุรา

ตอนที่เบื่อก็หยิบหนังสือห้องสินฉบับใหม่ออกมาอ่าน ใช้ชีวิตอย่างไร้ความกังวล

ส่วนเรื่องศึกที่หลงหู่ไถน่ะหรือ?

มีพวกตัวสูง ๆ อยู่ ขอแค่ตอนที่พวกเขารู้ถึงผลของสงครามซึ่งไม่เป็นผลดีอยู่ในราชสำนัก ก้าวออกมาประณามการปกครองอย่างป่าเถื่อนของแคว้นศัตรูอย่างเดือดดาลก็สิ้นเรื่องแล้ว!

ในเมื่อรู้จักกินเงินเดือน ก็ต้องรู้จักสร้างชื่อเสียงของขุนนางน้ำดีด้วยเช่นกัน

ส่วนความตั้งใจที่แท้จริงนั้น?

จะสำคัญไปกว่าเงินได้อย่างนั้นหรือ?

จะสำคัญไปกว่าอำนาจได้อย่างนั้นหรือ?

จะสำคัญไปกว่าชีวิตแสนสำราญและไร้ซึ่งความกังวลได้อย่างนั้นหรือ?

ขุนนางในราชสำนักก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ ราษฎรธรรมดา ๆ ทั่วไปก็ยิ่งเป็นแบบนี้กันเข้าไปใหญ่

เพียงแต่หลังจากพักผ่อนหรือเวลาว่างก็จะเป็นกังวลเรื่องสถานการณ์ในใต้หล้าอยู่เป็นครั้งคราว แต่หลังจากนั้นเมื่อกินข้าวอิ่มดื่มเหล้าจนสำราญก็จะลืมไปหมดสิ้น และใช้ชีวิตดังเดิม

ต่อให้เง็กเซียนฮ่องเต้ฟาดสายฟ้าดังกึกก้อง ก็มีแต่จะเก็บเสื้อผ้าให้ทันท่วงที ส่วนเรื่องอื่นไม่แยแสใด ๆ หรอก

ณ จวนเหยียนอ๋องขององค์ชายสี่

องค์ชายสี่นั่งอยู่ในลานของจวน มองดูอากาศแล้วก็รู้สึกเย็นยะเยือกอยู่เล็กน้อย เขาลอบขมวดคิ้วเข้าหากัน

พ่อบ้านยืนอยู่ข้างกายเขา

ยกกาน้ำชามาเทให้เขา พลางฟังเขากำชับสั่งงาน

“ดูอากาศนี่สิ เหมือนฝนจะตกห่าใหญ่เลย”

องค์ชายสี่เบือนหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเสียงเบา

พ่อบ้านพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า