ตอนที่ 86 ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าชอบนาง!

อวี้เจียปิดปากหัวเราะราวกับกระดิ่งเงินทันที รอยยิ้มมีเสน่ห์ประมาณหนึ่ง พูดขึ้นว่า

“ท่านอ๋องถ่อมตัวไปแล้ว บทกลอนที่ท่านแต่งขึ้นในงานเลี้ยงวันนั้นยังเล่าลือในเมืองหลวงจวบจนถึงบัดนี้ เวลานี้ท่านอ๋องคืออัจฉริยะทรงอิทธิพลนะเพคะ”

หลี่จุ่นได้ยินแล้วก็ตกใจ

แพร่ไปเร็วอย่างนั้นเลยหรือ

อวี้เจียมองหลี่จุ่น นัยน์ตาขยับเล็กน้อย ฉายรอยยิ้มนิด ๆ แล้วจู่ ๆ ก็พูดขึ้นว่า

“แต่ที่ข้ามาในวันนี้ก็เพราะอยากขอคำชี้แนะเรื่องปัญหาสามข้อของท่านหยางหมิงในวันนั้นกับท่านอ๋องสักหน่อย”

หลี่จุ่นหัวใจรัดแน่นฉับพลัน นัยน์ตาแน่นิ่ง กลับขมวดคิ้วพูด

“ปัญหาสามข้อนั้น ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน เหตุใดท่านหญิงจึงมาถามเอากับข้าเล่า”

นัยน์ตาอวี้เจียสั่นไหวเล็กน้อย หัวเราะเสียงเบาตอบ “อวี้เจียคลุกคลีกับเครื่องหอมมานานหลายปี ดังนั้นจมูกจึงไวต่อกลิ่นเป็นพิเศษ บนตัวท่านหยางหมิงมีกลิ่นหอมพิเศษอย่างหนึ่ง และท่านอ๋องก็มีกลิ่นหอมนั้นเช่นกัน เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญกระมัง”

หลี่จุ่นเปลี่ยนสีหน้าฉับพลัน แต่สีหน้ายังคงนิ่ง ยิ้มพูด

“มีกลิ่นหอมคล้ายกันน่าจะเป็นเรื่องปกติกระมัง เห็นว่าผู้สันโดษหยางหมิงสวมหน้ากาก มิได้เปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง ไม่แน่ว่าข้าจะเจอกับเขาบนถนน กลิ่นจึงติดมา บังเอิญได้ ๆ”

จบกัน!

ผู้หญิงคนนี้อาจจะรู้ฐานะของเขาแล้ว!

ตายละหว่า!

อวี้เจียกลับยิ้มแบบมีความหมายโดยนัย จ้องหลี่จุ่น จ้องจนหลี่จุ่นรู้สึกเคอะเขินเล็กน้อย ลุกขึ้นพรวดแล้วพูด

“คือว่า... ท่านหญิง หากไม่มีธุระอะไร ข้าจะขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน ท่านหญิงก็พักผ่อนเร็วหน่อยเถอะ”

“เพคะ ท่านอ๋อง” อวี้เจียพยักหน้าน้อย ๆ นัยน์ตาอมยิ้ม

นางจ้องเขม็งอยู่ลึก ๆ

แม้องค์ชายหกผู้นี้จะไม่ใช่หวังหยางหมิงนั่น แต่ต้องมีความเกี่ยวข้องกับหวังหยางหมิงมากแน่ ไม่อย่างนั้นกลิ่นบนตัวจะไม่มีทางเหมือนกัน

หลี่จุ่นสาวเท้าเร็วออกจากห้องโถงทันที ตรงดิ่งไปทางตำหนักบรรทมของตัวเอง

ตายแล้ว!

ผู้หญิงคนนั้นมีจมูกหมาหรืออย่างไร!

ได้กลิ่นตัวของเขาด้วย แต่... ตัวเขามีกลิ่นอะไรหรือ

ทำไมเขาไม่ได้กลิ่นล่ะ

หลี่จุ่นดมกลิ่นของตัวเอง กลับไม่ได้กลิ่นอะไร

“ท่านอ๋อง จัดเก็บของเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”