ตอนที่ 919 เคลื่อนทัพตอนกลางคืน!

กลางฤดูร้อน ราตรียุงแมลงชุกชุม

นกกาสารสัตว์ส่งเสียงร้องกลางป่าเขา

เทียบกับฤดูหนาวเย็นยะเยือกย่อมคึกคักมากกว่าบางส่วน

แต่เสียงนกเจื้อยแจ้วในค่ำคืนนี้กลับเพิ่มความเงียบสงัด

ดวงจันทร์ลอยเด่นบนม่านฟ้ารัตติกาล

กองกำลังสามพันคนมุดผ่านป่าด้วยความรวดเร็วด้วยการนำของหัวหน้าม้าศึกยี่สิบกว่าตัว

ผู้นำกลับเป็นชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่ง

แม้จะอยู่ในคืนราตรีมืดมิด แต่ภายใต้คบไฟ ชายหนุ่มหน้าตาขาวหมดจด รูปงามยิ่งนัก

ถูกต้อง ผู้ที่นำทหารก็คือหลี่จุ่นนั่นเอง!

เป็นธรรมดาที่จักรพรรดินีและเฟิงเป่าจินกลัวว่าหลี่จุ่นจะหนีไป แต่เฟิงอู่หังรับรองให้เขา ดังนั้นจึงให้เขานำทัพมาได้

ทว่า...ใครบอกว่าเฟิงอู่หังรับรองให้เขาแล้วเขาจะไม่หนีเล่า

แน่นอน พูดเล่นเฉย ๆ

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะหนี

คนที่ควรหนีคือพวกเขาเฟิงโหยวต่างหาก

ต้องให้พวกเขาไปจากภูเขาหลงจ่างก่อน ถึงเป็นไปไม่ได้ที่กองทัพจะขึ้นเขา แต่เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากที่ไม่จำเป็นยังต้องให้พวกเขาไปก่อนจึงจะดี

ภายใต้ดวงจันทรา ทัพใหญ่รีบเร่งตลอดทาง

กระทั่งเกือบถึงครึ่งคืน ในที่สุดก็ถึงทางลับละแวกเมืองเป่ยกวนแล้ว จากนั้นก็เดินทางไปทางเหนือ

คืนนี้ทัพหน้ามีทหารฝีมือดีทั้งหมดหนึ่งหมื่นคน ล้วนคัดสรรจากพันหมื่น แบ่งเป็นสามส่วนเดินทาง

ทางหนึ่งหลี่จุ่นเป็นผู้นำ

ทางหนึ่งรองแม่ทัพหยวนเฟิงเป็นผู้นำ

ยังมีอีกทางหนึ่ง ผู้บังคับกองพันมากด้วยประสบการณ์สามคนเป็นผู้นำ

กองพลทั้งสามจะรวมตัวกันแถวด่านควายในเวลาที่กำหนด

หลี่จุ่นกะประมาณ น่าจะถึงที่นัดหมายในเวลาเกือบครึ่งคืนหลัง

“หยุด!”

เมื่อออกจากเมืองเป่ยกวน เดินทางไม่ถึงสิบลี้ จู่ ๆ หลี่จุ่นก็บอกให้กองทัพหยุด

ผู้ช่วยมาทันที ถามอย่างเคารพว่า

“กุนซือ มีอะไรจะสั่งหรือขอรับ”

หลี่จุ่นมองจันทร์เสี้ยวบนฟ้าทีหนึ่งก่อนจะเอ่ย “สั่งการลงไป ดับคบไฟให้หมด ใช้แสงจันทร์เดินทาง!”

“ขอรับ! กุนซือ!”

“กุนซือมีคำสั่ง ดับไฟเดินหน้า!”

“กุนซือมีคำสั่ง ดับไฟเดินหน้า!”

“...”

ทหารถ่ายทอดคำสั่งถ่ายทอดคำสั่งลงไปทันที

หลี่จุ่นพูดอีก “ผู้บังคับกองพันกองหัวพยัคฆ์อยู่ที่ใด”

“ข้าน้อยอยู่นี่ขอรับ!”