ตอนที่ 940 พี่จุ่นของข้า

ถนนที่ทอดยาวจากทิศตะวันตกไปสู่จงหยวน แต่ก่อนมีเพียงแค่สองสาย

สายหนึ่งคือช่องแคบของเทือกเขาเทียนซาน ส่วนอีกสายคือเขตแดนของแคว้นหลาง

ในขณะนี้!

บนถนนสายหลักที่นำไปสู่แคว้นหลาง มีรถม้ากำลังค่อย ๆ แล่นไปอย่างเชื่องช้า และดูเหมือนว่าจะเคลื่อนตัวอย่างยากลำบาก

จากที่เคยเป็นถนนบางช่วงกลับกลายเป็นหนองน้ำ ทำให้รถม้าสัญจรได้ยาก

จึงทำได้เพียงสำรวจหาทางอ้อมไปเรื่อย ๆ เคลื่อนที่ช้า ๆ ไปตามหนองน้ำ

ความอันตรายของหนองน้ำแห่งนี้ก็คือ

สองวันที่แล้วอาจจะเป็นถนน แต่วันนี้กลับกลายเป็นหนองน้ำ

เส้นทางก็เลยมีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงอันตรายและเดินทางลำบากมาก

ถ้าเป็นไปได้ พวกขบวนสินค้าคงไม่กล้าใช้เส้นทางนี้

เพราะมันอันตรายเกินไป

ผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าคันนี้ แน่นอนว่าคือน่าหลันเหวินและผู้ติดตามของนางอีกสองคน

“องค์หญิง ทางข้างหน้าไปไม่ได้แล้ว...”

หลินกงกงผู้บังคับรถม้าเจอหนองน้ำอีกครั้ง

ทางข้างหน้ามีหนองน้ำจำนวนมากจนรถม้าไม่สามารถผ่านไปได้

ฉิงเอ๋อร์ในรถเปิดม่านทันที ขมวดคิ้วมองดูพลางพูดว่า

“คราวนี้จะทำอย่างไรดีล่ะ”

น่าหลันเหวินชะโงกหน้าออกมาถาม

“ที่นี่อยู่ห่างจากแคว้นหลางมากแค่ไหน”

หลินกงกงเปิดแผนที่ทันที จากนั้นมองไปรอบ ๆ ก่อนตอบว่า

“ฝ่าบาท ระยะทางน่าจะไม่ถึงร้อยลี้แล้วพ่ะย่ะค่ะ หากเราเดินไปอีกยี่สิบสามสิบลี้ก็จะพ้นจากหนองน้ำนี้ได้พ่ะย่ะค่ะ”

น่าหลันเหวินพยักหน้า ครุ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ลงจากรถแล้วเดินไปกันเถอะ”

ฉิงเอ๋อร์สีหน้าเป็นทุกข์ทันที

“องค์หญิง ท่านจะไหวหรือเพคะ”

องค์หญิงทรงพระครรภ์แล้วท่านจะเดินไกลเป็นร้อยลี้ได้อย่างไร

น่าหลันเหวินยกมือลูบท้องอย่างทะนุถนอม

“ไม่เป็นไร ค่อย ๆ เดินไปก็ได้”

พวกฉิงเอ๋อร์อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ทำได้เพียงทำตามที่นางบอกเท่านั้น

สุดท้ายรถม้าก็ไม่สามารถผ่านไปได้จริง ๆ

ม้าก็ข้ามไปไม่ได้เช่นกัน

ทำได้เพียงทิ้งมันเอาไว้

ทั้งสามคนเริ่มออกเดินทาง

ขณะนั้นเอง

ไกลออกไปที่เมืองซ่างหยวนของแคว้นหนาน

เสิ่นจิงหงใช้เวลาเดินทางไปยังแคว้นหนานหลายวันแล้ว ในที่สุดก็มาถึงเมืองหยวนซ่าง