ตอนที่ 953 เสนอแนะ!

เมื่อออกจากสถานีพักม้า ทัพใหญ่ก็เดินทางลงใต้ต่อ

หลี่จุ่นยังโมโหอยู่

วิธีการต่ำช้าเยี่ยงนี้ โดยมากถ้าไม่ใช่ฝีมือของรัชทายาท ก็ต้องเป็นพวกเลวระยำอย่างองค์ชายสี่แน่!

หมอนี่ต้องอยากหาเรื่องเขาแน่

“แม่เอ๊ย ไอ้พวกชิงหมามาเกิดพวกนี้ รอข้ากลับไปก่อนเถอะ ต้องถล่มจวนเหยียนอ๋องเจ้าให้ราบเป็นหน้ากลองแน่!”

หลี่จุ่นขมุบขมิบปากด่า

ทัพใหญ่ลงใต้ต่อ ตรงดิ่งไปยังหลินโจว

ลากยาวตลอดทางอย่างนี้ ที่แปลกคือ ทุกเมืองตลอดทางที่ผ่าน อีกฝ่ายเปิดประตูเมืองโดยตรง ไม่ขวางสักนิด

พอถามจึงรู้ เพราะผู้ว่าการชิงโจวส่งพิราบสื่อสารไปบอกเล่าสถานการณ์ถึงทุกเมืองก่อนแล้ว

บอกพวกเขาไม่ต้องต่อต้าน ไม่ต่อต้านก็จะไม่เป็นอะไร

ด้วยเหตุนี้

ตอนนี้ผู้ว่าการหลินโจวเปิดประตูเมืองรอแล้ว กระทั่งยังแจ้งไปยังอำเภอต่าง ๆ รอให้กองทัพแคว้นหนานมาท่องเที่ยว

หลี่จุ่นได้รู้เรื่องนี้ก็ตลกขบขัน

ทำดีนัก!

นี่ก็คือขุนนางของราชวงศ์อู่!

ซื่อสัตย์เสียเหลือเกิน!

ฉลาดแกมโกงหาผลประโยชน์!

หลี่จุ่นส่ายหน้าในใจ คิดไม่ถึงว่าตัวเองจะได้เจอกับเรื่องอัศจรรย์พันลึกเช่นนี้

ผู้ว่าการชิงโจวผู้นั้นก็เป็นผู้ที่น่าสนใจทีเดียว

หยวนเฟิงกับเหล่าทหารมองหน้ากันไปมองหน้ากันมา ทึ่งกับวิธีการนี้ทั่วถ้วน

หลี่จุ่นกลับยิ้มร้าย

“ความดำมืดปานอีกาใต้หล้า ก็พูดถึงขุนนางราชวงศ์อู่นี่แหละ แม้จะเป็นขุนนางแคว้นหนานก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ไม่แปลก”

ราชวงศ์อู่กว้างใหญ่เพียงนี้ โครงสร้างซับซ้อนมากกว่า พวกที่โกงกินทำร้ายผู้อื่นย่อมไม่น้อย

แคว้นหนานแม้เล็ก ทว่าขุนนางก็เหมือนกัน

ทุกคนต่างกลัวความตาย ชอบเป็นนกสองหัว ชอบใช้ความฉลาดแกมโกงหาผลประโยชน์

รับราชการก็เพื่อเงิน ถ้าไม่ทำเพื่อเงินเพื่ออำนาจ แล้วจะเป็นขุนนางไปทำอะไร!

ขุนนางจำนวนมากกระทั่งว่ามีปณิธานว่าจะเป็นขุนนางกังฉิน!

หยวนเฟิงอยากคัดค้านหลี่จุ่นสักหน่อย

บอกว่าแคว้นหนานเราไม่เป็นเช่นนี้ แต่จู่ ๆ นึกถึงขุนนางที่เขาเคยเจอในสมัยก่อน หุบปากฉับพลัน ไม่พูดอะไรอีก

ดำเหมือนกันแท้ ๆ ไม่ปฏิเสธแล้ว

หนึ่งชั่วยามให้หลัง

หลี่จุ่นกับหยวนเฟิงพาทหารไปถึงหลินโจว ไม่มีคนขวางจริงด้วย