ตอนที่ 960 เหี้ยมนัก!

ชั่วขณะ

ประชาชนในเมืองหลวงต่างพากันหนีออกจากวิมานเซียนบนแดนดินในวันวานนรกในวันนี้แห่งนี้

เมืองหลวง ตอนนี้โกลาหลโดยสิ้นเชิงแล้ว

มีขุนนางตงฉินใช้ความตายกล่าวเตือนทุกวัน ชนเสาต้นใหญ่ในท้องพระโรงตาย นางกำนัลที่เช็ดล้างเสาเมื่อยมือไปหลายต่อหลายหน

แต่รัชทายาทใจหินไม่หวั่นไหวสักนิด ยังคงทำตามอำเภอใจเหมือนเดิม

ภายหลัง

รัชทายาทเริ่มชักดาบกับราชนิกุลตระกูลใหญ่แล้ว

สั่งให้พวกเขามอบทรัพย์สินครอบครัวกึ่งหนึ่งเติมเต็มหลวงด้วยตัวเองทันที มิเช่นนั้นประหารทันที ราชนิกุลตระกูลใหญ่ที่เคยใกล้แคว้นชิดฮ่องเต้เหล่านี้ไหนเลยจะกล้าหือ

จวนเหยียนอ๋องผู้เฒ่าหรือจวนอ๋องต่าง ๆ จวนขุนนางใหญ่ทั้งหลายในวันนี้ต่างมอบทรัพย์กึ่งหนึ่งทันที

มิเช่นนั้นเพชฌฆาตของรัชทายาทจะมาเอาถึงบ้านด้วยตัวเองได้ทุกเมื่อ

หลังจากเมืองหลวงโกลาหลโดยสิ้นเชิงแล้ว

หลี่เจิ้งที่ถูกกักบริเวณอยู่วังหลังทราบข่าวพลันพิโรธหนัก จะสู้สุดตัวกับรัชทายาทเดี๋ยวนั้น สุดท้ายยังเป็นเหล่านางสนมที่รั้งเอาไว้

กระทั่งไม่สนใจการปราม ขุนนางตงฉินที่โหยไห้จนวายชีวันในวังหลวงเหล่านั้น

ร้องไห้จนนั่นเรียกว่าโศกเศร้าปรารถนาจบชีวิต ขันทีที่โพนทะนาเรื่องสนุกในวังหลวงกับภายนอกเล่าไปก็ร้องไห้ไป

บอกว่าฝ่าบาทของตัวเองช่างเป็นผู้ครองแคว้นที่เปี่ยมด้วยเมตตาและคุณธรรมโดยแท้ เพียงแต่รัชทายาทผู้นั้นผิดหลักแห่งฟ้า จะทำลายบ้านเมืองราชวงศ์อู่!

นี่ยังไม่ใช่ที่สุด

ที่สุดคือรัชทายาทหัวใจมืดมือดำ ทนกับการร่ำไห้ทุกวันของหลี่เจิ้งไม่ได้ ท้ายที่สุดจึงโยนหลี่เจิ้งออกจากวังหลวง ทั้งยังขับไล่บรรดาสนมในวังหลังออกไปด้วย

เรื่องใหญ่แล้ว!

การเปลี่ยนแปลงอย่างมโหฬารของเมืองหลวงราชวงศ์อู่ระบือทั่วราชอาณาจักร ใต้หล้านิ่งสงัดฉับพลัน

ต่างตกตะลึงตาค้าง

คิดไม่ถึง รัชทายาทของราชวงศ์อู่ท่านนี้กลับเป็นคนเหี้ยมโหดเช่นนี้!

แม้แต่หลี่จุ่นที่เตรียมยกขบวนทหารไปยั่วอวี่เหวินจิ้งที่หลินโจว พอได้ยินเรื่องนี้จากในกระโจมของจักรพรรดินี ทั้งคนอึ้งงันไปเลย

“ให้ตายเถอะ ทำอย่างนี้ได้ด้วย...”

เขารู้สึกเหลือเชื่อแบบสุด ๆ!

ไม่ต้องพูดมาก หลี่เจิ้งเตรียมจะย้ายเมืองหลวงแล้ว!

ด้วยเหตุนี้จึงได้มาไม้นี้

รีดนาทาเร้นประชาชนในเมืองหลวง!

รัชทายาทผู้น่าสงสารสูญเสียเสิ่นคั่วก็กลายเป็นหมากไร้ประโยชน์ตัวหนึ่งโดยสมบูรณ์!

ถูกหลี่เจิ้งโยนออกไปชักนำไฟและรับบาป