ตอนที่ 970 น่าสงสาร

หลังจากหักขาทั้งสองข้างของหลี่เฉียน หลี่จุ่นก็ปลอดโปร่งสบายใจแล้ว

จะปล่อยเจ้านี่ไปก่อน

เพราะถึงจะไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ แต่อย่างไรก็เป็นลูกพี่ลูกน้อง

จะลงมือหนักเกินไปไม่ได้

หลี่จุ่นเห็นหลี่เฉียนที่ร้องครวญครางอย่างทรมานอยู่บนพื้น โบกมือใหญ่และออกคำสั่ง

“ใครก็ได้ กุมตัวต้าเฉียนอ๋องของราชวงศ์อู่คนนี้ไปควบคุมเข้มงวดที!”

“ขอรับ!”

มีทหารเดินมาจับกุมหลี่เฉียนและคนอื่น ๆ ไปทันที

หลี่จุ่นใบหน้าพอใจ ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้และพลิกตัวขึ้นม้า เอ่ย

“พี่น้องทั้งหลาย ทุกคนทำได้ดีมาก! ตอนนี้ไปอีกที่หนึ่ง ไปจวนหมิงอ๋อง!”

พอได้ยิน บรรดาทหารก็ตื่นเต้น

หนนี้จะตื่นยื่นเท้าออกไปให้เร็วกว่าซือคงซั่วแน่นอน จะให้เจ้านั่นแย่งความดีความชอบไปอีกไม่ได้!

เราก็ชอบเป็นคนโปรดข้างตัวกุนซือเหมือนกัน!

ภายใต้การนำของหลี่จุ่น ทุกคนเริ่มขนย้ายอุปกรณ์โจมตีเมือง

จากนั้นก็ยกขบวนตรงดิ่งไปยังจวนหมิงอ๋องขององค์ชายห้า

จะว่าไป คนที่หลี่จุ่นเกลียดที่สุดก็คือองค์ชายห้าหลี่จงนี่แหละ!

เจ้าหมอนี่ตั้งตนเป็นศัตรูกับเขาทีไร ก็แทบจะทำเขาให้ตายทุกที

หนนี้ตกอยู่ในกำมือเขา อย่างไรก็ต้องหักแขนข้างหนึ่งเพิ่มจากองค์ชายจึงจะดี

ทุกคนยกโขยงมาถึงจวนหมิงอ๋อง แน่นอนว่าประตูจวนปิดสนิทอยู่ ทหารเฝ้าจวนข้างในพยายามขัดขืนสุดฤทธิ์

หลี่จุ่นขี่อยู่บนหลังม้า ไม่พูดพร่ำทำเพลง โบกมือใหม่พลันสั่ง

“ลุยเข้าไปเลย!”

“ลุย!”

ครั้นเหล่าทหารได้ยินก็ตื่นเต้นทันที

ท่อนไม้โจมตีเมืองขนาดใหญ่กระทุ้งประตูเมืองจวนอ๋อง

กำลังทหารทางนี้ ถ้าเทียบกับจวนต้าเฉียนอ๋อง ดูเหมือนจะด้อยกว่าไม่น้อย ไม่นานก็กระทุ้งเข้าไปได้

จากนั้นทหารทั้งหลายก็กรูเข้าไป บุกเข้าในจวนโดยตรง

ทว่าไม่ถึงครึ่งเค่อ การต่อสู้ด้านในก็ยุติแล้ว

ซือคงซั่ววิ่งสะบัดก้นออกมา เอ่ย

“กุนซือ พวกข้าน้อยได้จับกุมทุกคนในนี้เอาไว้แล้วขอรับ เชิญท่านออกคำสั่งได้!”

“อื่ม ทำได้ดีมาก!”

หลี่จุ่นพยักหน้า

ว่าแล้วก็ขี่ม้าพุ่งเข้าไป