ตอนที่ 975 ท่าทีของจักรพรรดินี

เมื่อจักรพรรดินีทรงได้ยินว่าปันหมิ่นจะมา สายตาของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางสั่งคนใช้นำทางปันหมิ่นไปที่ตำหนักปีก

และเข้าพบปันหมิ่นในตำหนักปีก

ปันหมิ่นสวมอาภรณ์ขาว ใบหน้าถูกผ้าบางสีขาวปกคลุม งดงามหยดช้อยเป็นที่สุด

“ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ”

ปันหมิ่นโค้งคำนับจักรพรรดินีเล็กน้อย

จักรพรรดินีทรงโปรดเก้าอี้ประทับให้นาง จากนั้นตรัสอย่างรีบร้อน

“ครั้งนี้แม่หญิงปัน มาเพื่อท่านกุนซือใช่หรือไม่”

เมื่อปันหมิ่นได้ยินชื่อหลี่จุ่น ในใจนางก็โกรธเคืองอย่างควบคุมมิได้ แต่นางมิได้แสดงออกมา เพียงข่มโทสะของตนเอาไว้ พยักหน้าและทูลตอบ

“เพคะ ฝ่าบาท...ครั้งนี้หม่อมฉันมาเพื่อเรื่องนี้จริงๆ”

นางมั่นใจแล้ว

หลี่จุ่นนั่นเป็นเพียงคนกำมะลอ

มิคิดว่าผู้นี้จะกล้าหาญถึงขั้นแอบอ้างลัทธิขงจื้อ

ช่างริอาจนัก

รนหาที่ตายชัดๆ

แต่แล้ว

วินาทีต่อมา

ปันหมิ่นกลับได้ยินประโยคที่ต้องทำนางตะลึง

“หากแม่หญิงปันมาเพื่อเรื่องนี้ เช่นนั้นก็มิจำเป็นแล้ว ข้ามิสนว่าตัวตนกุนซือข้าจะเป็นผู้ใด แม่หญิงปันเองก็เลิกสืบหาเรื่องนี้เถิด”

จักรพรรดินีตรัสเสียงเบา

“เพคะ เหตุใดจึง...”

ปันหมิ่นสงสัยว่าตนฟังผิดไป

เมื่อนั้นท่านจักรพรรดินีเป็นคนให้นางสืบเองมิใช่หรือ

เหตุใดตอนนี้จึงไม่สนใจแล้วเล่า

ปันหมิ่นรู้สึกสับสน

“แม่หญิงปันแปลกใจมากหรือ”

จักรพรรดินีสังเกตเห็นสีหน้าตะลึงของปันหมิ่น จึงตรัสถามด้วยรอยยิ้มอ่อน

ปันหมิ่นพยักหน้า

จักรพรรดินีทรงแย้มพระโอษฐ์และตรัส

“มิว่ากุนซือจะเป็นคนของลัทธิขงจื้อหรือไม่ก็ตาม ตอนนี้เขาก็เป็นกุนซือข้า เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”

“ที่ข้าสนใจมีเพียงเรื่องนี้ ส่วนท่านกุนซือจะเป็นผู้ใด มาจากแดนใด และมีจุดประสงค์ใด ข้ามิสนใจนัก ข้าเชื่อใจกุนซือของข้า”

ปันหมิ่นได้ยินเข้าก็อ้าปากค้าง รู้สึกตะลึงเล็กน้อย

มิคิดว่าผู้นั้นจะมีสเน่ห์มากเพียงนี้ กระทั่งจักรพรรดินีแห่งแคว้นหนานยังเชื่อใจเขาเช่นนี้เชียวหรือ

น่าเสียดาย

ที่เจ้านั่นเป็นเพียงคนกำมะลอ

และเขาต้องมีจุดประสงค์อื่นแน่ๆ