ตอนที่ 980 ยังมีชีวิตอยู่?

หลี่จุ่นปรบมือแล้วกล่าวว่า

“นำภาพวาดเหมือนนี้ไปหาดู ถ้าหาเจอก็น่าจะจำได้”

ในตอนนี้จักรพรรดินีกำลังชื่นชมภาพวาดเหมือนนี้อย่างพิจารณา ยิ่งมองดูก็ยิ่งประหลาดใจ และกล่าวว่า

“ไม่คิดว่ากุนซือจะมีความสามารถในการวาดภาพเช่นนี้ ข้าชื่นชมจริง ๆ!”

“มันอัปลักษณ์ ลายเส้นก็ไม่ได้สวยอะไร ไม่น่าจดจำหรอก” หลี่จุ่นกล่าว

หากเขามีเวลาพอ เขาก็คงวาดภาพเหมือนขาวดำของจี้จงชิงได้อย่างสมบูรณ์

แต่ตอนนี้มันขี้เหร่จริง ๆ

การวาดภาพเหมือนจี้จงชิงแล้วปล่อยให้คนไปฆ่าจี้จงชิง เป็นเพียงการปกป้องชายชรานั่น ส่วนจักรพรรดินีที่ต้องการจับตัวชายชรา?

เลิกฝัน!

ยังไงก็จับไม่ได้

ชายชราผู้นี้เต็มไปด้วยจิตวิญญาณ และเขาก็มีทักษะในการวางกลยุทธ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ ขนาดตัวเองที่อยู่กับเขามานานยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนจัดการอยู่ข้าง ๆ ชายชรา จักรพรรดินีจะฉุกคิดขึ้นมาได้แล้วจัดการได้เชียวหรือ?

เป็นไปไม่ได้

ไม่เช่นนั้นหลี่จุ่นคงช่วยจักรพรรดินีฆ่าชายชราคนนี้ไม่ได้จริง ๆ อย่างน้อยพวกเขาก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

นี่คือการหาเรื่องให้เขา และชายชราคนนี้ก็สมควรแล้ว

เขายังคงจำเรื่องที่วางยาเขาได้

ต้องแก้แค้นกลับไปเยอะ ๆ เลย

สุภาพบุรุษแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย และเขาหลี่จุ่นจะใช้เวลาสิบปีเพื่อแก้แค้น

จักรพรรดินีให้คนนำภาพวาดเหมือนออกไปแล้วจึงส่งทหารหมื่นคนออกไปค้นหา

ไม่ต้องพูดอะไรมากมาย

เมื่อถึงตอนกลางคืน แม้แต่เงาจี้จงชิงก็หาไม่พบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการล้อมสังหาร

กองทัพนับหมื่นเหล่านี้กลับมาด้วยความล้มเหลว

“ดูเหมือนว่าอัครมหาเสนาบดีฝ่ายขวาแห่งราชวงศ์อู่ยังไม่ถูกลิขิตให้ตาย ซึ่งอาจเป็นปัญหาร้ายแรงสำหรับกองทัพเราในอนาคต!”

ทันใดนั้นจักรพรรดินีก็ถอนหายใจและรู้สึกเสียใจ

หลี่จุ่นก็รู้ข่าวเช่นกัน และเพราะเขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว เขาจึงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา

ทัพหน้าที่มุ่งหน้าไปทางเหนือกลับมาอย่างรวดเร็ว และกองทัพก็ได้ออกเดินทางกันในยามกลางคืน

เมื่อไม่พบจี้จงชิง จักรพรรดินีก็รู้สึกกังวลและไม่กล้าหยุดพักนานเกินไป

หลี่จุ่นไม่อยากขี่ม้าแล้ว และอยากหารถม้านอน

แต่ด้วยรถม้าของกองทัพ นอกจากหญิงรับใช้ของจักรพรรดินีแล้วก็ไม่มีนายท่านคนใดมีรถม้าเลย

ท้ายที่สุดแล้วหลี่จุ่นก็ไม่กล้าที่จะสัมผัสรถม้าของจักรพรรดินี แล้วถ้าเกิดจักรพรรดินีทนไม่ไหวแล้วมาตีเขาล่ะ?

นั่นเป็นความอัปยศ?

ดังนั้นเขาจึงได้แต่แอบไปแตะรถม้าของปันหมิ่นอย่างเงียบ ๆ

หลี่จุ่นกระโดดขึ้นไปบนรถม้าของปันหมิ่นทันที ปันหมิ่นรู้สึกหวาดกลัวและตะโกนถามอย่างระแวดระวังในความมืด

“ใครน่ะ?!”

“ข้าเองกุนซือ!” หลี่จุ่นเข้าไปในรถม้าทั้งตัว