บทที่ 170

จางไป่เจิงเป็นคนรู้บุญคุณคนหนึ่ง

เพื่อตอบแทนผู้มีพระคุณ จึงมอบความดีความชอบให้หลี่หลงหลิน!

ยิ่งไปกว่านั้น

ชัยชนะเมืองซั่วเป่ย ฆ่าเผ่าหมานจนหวาดกลัวหมดความกล้า พลิกสถานการณ์แล้ว

ภายภาคหน้าต้องการความดีความชอบมากน้อยเพียงใด ก็ได้รับความดีความชอบมากน้อยเพียงนั้นแล้วมิใช่หรือ?

“เจ้าเก้า...”

“ที่แท้ก็เป็นความดีความชอบของเจ้าเก้า!”

“ฮ่าๆ เรามีหลินเอ๋อร์ ก็มีวาสนาของบ้านเมือง!”

ฮ่องเต้หวู่ยืนขึ้นอย่างอดไม่ได้ ทรงพระสรวลฮาฮาเสียงดัง

เปล่งคำนี้ออกมา ทุกคนล้วนอึ้งงัน

เหล่าขุนนางหันมองกัน

ชัยชนะเมืองซั่วเป่ย มิใช่ความดีความชอบของจางไป่เจิงหรือ?

เกี่ยวอันใดกับองค์ชายเก้าเล่า?

ตู้เหวินหยวนขมวดคิ้วแน่น “ฝ่าบาท กระหม่อมไม่เข้าใจ...”

ฮ่องเต้หวู่ส่งจดหมายในมือให้เว่ยซวิน ออกคำสั่ง “นำลงไป ให้เหล่าขุนนางผ่านตา!”