บทที่ 187

ถ้าไม่ได้เพราะเขามอบเงินสี่แสนตำลึงให้กับฮ่องเต้หวู่

เขาไม่มีทางตอบตกลงอย่างง่ายดายเช่นนี้

หลี่หลงหลินกลัวว่าฮ่องเต้หวู่จะเสียใจภายหลัง จึงโค้งคำนับแล้วกล่าวลา “ลูกไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ขอทูลลา”

“เดี๋ยวก่อน...”

ฮ่องเต้หวู่ยื่นมือออกไปหยุดหลี่หลงหลิน

หัวใจของหลี่หลงหลินเต้นรัว ฮ่องเต้หวู่คิดได้เร็วขนาดนี้เลย?

ฮ่องเต้หวู่ชี้ไปที่ธนบัตรเงินสี่แสนตำลึงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “เอานี่กลับไปด้วย”

หลี่หลงหลินตกตะลึง

ฮ่องเต้หวู่จะไม่รับเงินพวกนี้ไว้หรือ?

เขานึกเสียใจขึ้นมาแล้วจริงๆ!

หลี่หลงหลินฝืนยิ้มบนใบหน้า “เสด็จพ่อ เงินนี้เป็นความกตัญญูที่ลูกมีต่อท่าน...”

ฮ่องเต้หวู่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ข้าซาบซึ้งในความกตัญญูของเจ้า! แต่เงินนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้!”

หลี่หลงหลินงงงวย “เพราะเหตุใดขอรับ?”