บทที่ 192

ผิดกับซูเฟิ่งหลิงที่กำลังกังวล

เพียงทหารพ่ายศึกได้ยินถ้อยคำนี้ของหลี่หลงหลิน ทุกคนล้วนอ้าปากกว้าง ตกตะลึงอึ้งงันพูดไม่ออก!

องค์ชายเก้า ถึงขั้นให้ตนเองอยู่อาศัยในสถานที่หรูหรางดงามเพียงนี้?

ต่อให้พวกเขาหลับฝันก็ไม่กล้าคิด!

ต้องรู้ว่า

ในช่วงเวลานี้ของต้าเซี่ย ทหารมีฐานะต่ำมากนัก

บุรุษดีไม่เป็นทหาร เหล็กดีไม่ตอกตะปู

ประโยคนี้มิใช่เพียงพูดผ่านๆ เท่านั้น

ก่อนนี้ ค่ายของทหารเป็นเพียงกระโจม

ชนิดที่ว่ากระโจมก็ไม่มี ก่อกองไฟหนึ่งกอง นอนหลับบนพื้น แมลงสัตว์กัดต่อย ลำบากยากเข็ญ ตกระกำลำบากอย่างแสนสาหัส

เรือนตากอากาศภูเขาประจิมนี้ กลับหรูหราเสียยิ่งกว่าพระราชวัง คล้ายแดนสวรรค์ก็มิปาน

เหล่าทหารมึนงง สมองขาวโพลน

เว้นเสียแต่ตกตะลึงแล้ว ก็ยังมีเพียงความตกตะลึง!