บทที่ 196

“องค์ชาย...”

ซูเฟิ่งหลิงหันหน้า มองเห็นใบหน้าหลี่หลงหลิน ไม่รู้เพราะเหตุใด รู้สึกสงบใจขึ้นมา

ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทีแย้มยิ้มล้อเล่นของหลี่หลงหลินยามอยู่ต่อหน้าตนแตกต่างไปจากปกติ ท่าทีของเขาเคร่งขรึมมาก ทั้งยังจริงจังมาก!

ผู้ชายจริงจัง แต่ไหนแต่ไรมาหล่อเหลามากนัก...

เสียงหลี่หลงหลินคล้ายมีเสน่ห์ชวนให้ใจคนสงบลง “ที่นี่ยกให้ข้า! เจ้าถอยไปก่อน...”

ซูเฟิ่งหลิงอ้ำอึ้ง คล้ายเด็กทำผิด “แต่ เมื่อครู่ข้าไม่ระวัง ฆ่าคนไปแล้ว!”

หลี่หลงหลินยิ้มแล้ว “ฆ่าคน? หนึ่งแม่ทัพคว้าชัยเหนือหมื่นกระดูก! ภายภาคหน้าเจ้าเป็นแม่ทัพใหญ่ ฆ่าคนมีอันใดให้กลัวกัน? ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สวมหมวกงดงามเหล่านี้ ขุนนางมีคุณธรรมจริยธรรมที่ภายนอก มีคนใดสองมือไม่เปื้อนเลือดบ้างเล่า?”

“เจ้าสะอาดกว่าพวกเขามาก!”