บทที่ 200

องค์ชายสี่หลี่จือเป็นคนหยิ่งทะนงมากคนหนึ่ง

เขาสะบัดมือนางตู้ออก เดินขึ้นไปข้างหน้าเพียงลำพัง รักษาความน่าเกรงขามขององค์ชาย

เอือมระอา บาดแผลสี่สิบไม้โบยหนักมากเกินไป จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่หายดี ฝีเท้าของเขาตุปัดตุเป๋ กะโผลกกะเผลก เห็นได้ชัดว่าน่าขันอยู่บ้าง

“เจ้าเก้า!”

“เจ้าคนสารเลว!”

องค์ชายสี่ได้รับสายตาสงสารของเหล่าขุนนางใหญ่ ไอแค้นเกิดขึ้นภายในใจ ดุจเพลิงโทสะกำลังแผดเผา

ทั้งหมดล้วนต้องตำหนิหลี่หลงหลิน!

ทำร้ายตนเองจนกลายเป็นเช่นนี้

จากองค์ชาย กลายเป็นตัวตลก ความน่าเกรงขามหมดสิ้น!

“ล้างแค้น!”

“ข้าจะต้องล้างแค้น!”

หลังองค์ชายสี่เดินเข้าใกล้ มองเห็นเงาร่างของหลี่หลงหลินแล้ว ดวงตาแดงก่ำอย่างอดไม่ได้ มือกำหมัดแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากกระตุกริก!

เผชิญหน้ากับศัตรู ตาแดงก่ำมากเป็นพิเศษ!