บทที่ 202

หลี่จือเงยหน้าขึ้น แล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึม “น้องชาย? ข้าขอบอกเจ้าตามตรง! ตั้งแต่วันที่ข้ารู้ความแล้ว ข้าก็ไม่เคยถือว่าเจ้าเป็นน้องชายเลย! เจ้าพูดถูก ราชวงศ์มันไร้ความปรานีที่สุด!”

“น่าเสียดายที่เจ้าเข้าใจความจริงนี้ช้าไป!”

“คนที่รู้จักดูทิศทางจะรีบคุกเข่าขอโทษ!”

“ข้าจะพิจารณาไว้ชีวิตของเจ้าได้!”

ต่อให้จะเป็นเวลานี้ หลี่จือยังคงหยิ่งผยอง

ในความเห็นของเขา หลี่หลงหลินไม่มีคุณสมบัติที่จะเรียกว่าน้องชายกับตัวเอง!

ตนอยากเป็นฮ่องเต้!

เจ้าเก้าก็เหมือนกับคนทั่วไปที่ไม่ได้ต่างอะไรจากผงธุลีที่อยู่ใต้เท้าของตน!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของหลี่หลงหลิน “ดีมาก!”

หลี่จือผงะก่อนจะเอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “ดีอะไร?”

หลี่หลงหลินพูดอย่างเย็นชา “ในเมื่อท่านไม่เคยถือว่าข้าเป็นน้องชาย เช่นนั้นนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป…