บทที่ 206

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน

ซูเฟิ่งหลิงถึงได้ผลักหลี่หลงหลินออกไป กล่าวด้วยใบหน้าแดงเรื่อ “องค์ชายเก้า ที่นี่เป็นที่รกร้างนะ เจ้าไม่กลัวว่าจะมีคนมาเห็นหรือ?”

หลี่หลงหลินมองไปที่ใบหน้างดงามของซูเฟิ่งหลิง ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้ม “บนถนนคนพลุกพล่าน เจ้ายังไม่กลัว! พื้นที่รกร้างเช่นนี้เจ้ากลับกลัว...”

ซูเฟิ่งหลิงกล่าวด้วยใบหน้าแดงเรื่ออย่างเขินอาย “จะเหมือนกันได้อย่างไร? บนถนนพลุกพล่านเช่นนั้น ไม่มีใครรู้จักข้า! แต่ที่นี่เป็นที่ตั้งค่ายทหารพ่ายศึก ถ้าเกิดว่าพวกเขาเห็น...”

ขณะนี้ ซูเฟิ่งหลิงได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเป็นพักๆ ดังมาจากด้านหลัง

นางหันหน้าไปมอง ก็เห็นพวกทหารพ่ายศึกหลายคนหนีออกมาจากพุ่มหญ้าพร้อมกับปิดตาเอาไว้ “พวกเราไม่เห็นอะไรทั้งนั้น...ไม่เห็น...”

“น่าอายชะมัดเลย! ต่อไปข้าจะใช้ชีวิตอย่างไรล่ะ!”