บทที่ 229

หลี่หลงหลินขมวดคิ้วแน่น

โจ๊กหนึ่งหม้อ ใสจนสามารถสะท้อนเงาคนได้!

เหตุใดปักตะเกียบไม่ล้ม?

ในนี้ต้องมีลูกไม้อันใดเป็นแน่!

หลี่หลงหลินยื่นมือ หยิบตะเกียบในหม้อขึ้นมา ทันใดนั้นรู้สึกหนัก

ถึงขั้นเป็นตะเกียบเหล็กสั่งทำพิเศษหนึ่งคู่!

แต่เพียงตะเกียบเหล็ก ไม่มีทางไม่ล้ม!

หรือว่า...

หลี่หลงหลินเตะหม้อเหล็กพลิกคว่ำ น้ำโจ๊กที่อยู่ภายในสาดกระเซ็นลงพื้น เผยให้เห็นก้นหม้อ ถึงขั้นเป็นทราย!

ตะเกียบเหล็กปักบนทราย ล้มได้ก็แปลกแล้ว!

ซูเฟิ่งหลิงโกรธจัด คว้าปกคอเสื้อของผู้ดูแลหลิว “เจ้าขุนนางชั่วคนนี้! ถึงขั้นใช้ทรายมาบรรเทาทุกข์ราษฎร์ เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือไม่?”

ผู้ดูแลหลิวคล้ายไม่ว้าวุ่นเลยแม้แต่น้อย พูดยิ้มๆ “พระชายาองค์ชาย! ชี้แนะท่านหนึ่งประโยค! แม้กระหม่อมเป็นเพียงผู้ดูแลขั้นเจ็ด แต่ก็เป็นขุนนางในราชสำนัก!