บทที่ 231

หากไม่มีเบี้ยหวัดทหาร ทหารจะอยู่ได้อย่างไร หรือจะให้พวกเขาอดตายกันหรืออย่างไร?

หลี่หลงหลินที่เตรียมพร้อมมานานแล้ว ก็ส่งสัญญาณมือให้พวกคนขับรถ!

พรึบ!

การเคลื่อนไหวของเหล่าคนขับรถเป็นไปอย่างพร้อมเพรียง ดึงผ้าคลุมสีดำลงมาจากรถ เผยให้เห็นเหรียญเงินที่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ!

ซี้ด...

เสียงสูดหายใจด้วยความตกใจก็ดังขึ้นในค่ายผู้ลี้ภัย

พวกชาวบ้านต่างพากันตกใจ!

พวกเขาไม่เคยเห็นเงินมากเท่านี้มาก่อนในชีวิต!

นี่คือภูเขาเงินอย่างแท้จริง!

เสียงของหลี่หลงหลินดุจเสียงฟ้าร้องที่ก้องอยู่ในหูของชาวบ้าน “ข้านั้นต่างจากผู้อื่น เห็นเงินเหล่านี้หรือไม่? ผู้เป็นทหารของข้า แจกเบี้ยหวัดทันที!”

“ทหารธรรมดา จะได้ห้าตำลึงต่อเดือน!”

“ทหารระดับนายพัน จะได้เดือนละห้าสิบตำลึง!”

“แม่ทัพ จะได้เดือนละห้าร้อยตำลึง!”