บทที่ 237

หลิ่วหรูเยียนสะบัดแขนเสื้อ แล้วไล่แขกอย่างเย็นชา “เจ้าเองก็เห็นแล้ว ข้าไม่ได้เป็นอะไร! เจ้าควรรีบไป เดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้า มันจะทำลายชื่อเสียงของข้า!”

หลี่หลงหลินส่ายหัว มองดูกรรไกรในมือของหลิ่วหรูเยียน แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มขมขื่น “พี่สะใภ้สี่ ถ้าเจ้าไม่เป็นไรจริงๆ เหตุใดถึงได้พกอาวุธเช่นนี้ไว้ข้างกาย? เจ้า...คงไม่ได้คิดสั้นใช่หรือไม่?”

สีหน้าของหลิ่วหรูเยียนเปลี่ยนไป

หลี่หลงหลินกล่าวสิ่งที่นางคิดในใจถูกต้องแล้ว

ที่จริงแล้ว หลิ่วหรูเยียนนอนไปแล้ว แต่ในความฝันนางเห็นใบหน้าเศร้าโศกที่เต็มไปด้วยเลือดของท่านพี่สี่ นางตื่นขึ้นมาทันทีและนอนไม่หลับอีก ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงดีดพิณเพื่อแสดงความโศกเศร้าของนาง

สุดท้าย หลิ่วหรูเยียนก็ไม่สามารถถอนตัวออกมาจากความเจ็บปวดนั้นได้ และคิดสั้นจริงๆ