บทที่ 238

หลี่หลงหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฉาวโฉ่แล้วจะกลัวอะไร? ก็เหมือนกับเต้าหู้เหม็น ยิ่งเหม็น คนก็ยิ่งชอบ!”

หลิ่วหรูเยียนมีสีหน้าจนใจ “บัณฑิตสติฟั่นเฟือนพวกนั้นล้วนดูแคลนพวกราชวงศ์! ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาคิดว่าตัวเองเก่งก็เลยหยิ่งผยอง ไม่เห็นอะไรอยู่ในสายตา! สำหรับคนที่ไม่มีพรสวรรค์ พวกเขายิ่งไม่อยากพูดกับเจ้าแม้แต่ประโยคเดียว!”

หลี่หลงหลินกลับไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนก “ถ้าอย่างนั้นข้าก็ใช้ความสามารถไปเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมได้! บุรุษ ความหมายที่สำคัญที่สุด...”

หลิ่วหรูเยียนเหลือบมองหลี่หลงหลิน “เหตุใดข้าถึงดูไม่ออก เจ้ามีความหมายอันใด?”

หลี่หลงหลินกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นั่นเพราะเจ้าไม่เข้าใจข้า! ข้าก็เหมือนเต้าหู้เหม็น ยิ่งเหม็น ก็ยิ่งกินอร่อย!”