บทที่ 248

หนิงชิงโหวเดินออกมาจากจวนตระกูลซูด้วยสีหน้างุนงง ฝีเท้าโซเซไปมา ราวกับว่าสูญเสียสติไปสิ้นแล้ว

“สหายหนิง ยังเช้าอยู่ ไม่สู้พวกเราไปที่สำนักการสังคีต ไม่เมาไม่กลับ…” ผู้สุดขีดคนหนึ่งเสนอขึ้นมา

คนอื่นๆ ต่างตอบรับอย่างเป็นเอกฉันท์

อารมณ์ของพวกเขาถูกหลิ่วหรูเยียนผู้มากเสน่ห์ปลุกเร้า ต้องการไประบายอารมณ์กลับเหล่าคณิกาที่สำนักการสังคีต

“พวกเข้าไปเถอะ ฉันไม่ไป...”

หนิงชิงโหวพูดด้วยเสียงต่ำ

“เอ๊ะ?”

ผู้สุดขีดทั้งหมดตกใจ “แล้วเจ้าจะไปไหน?”

หนิงชิงโหวตอบตรงๆ “กลับบ้าน ร่ำเรียน”

ทุกคนละอายใจ

ในหมู่พวกเขา สหายหนิงเป็นคนที่มีความสามารถมากที่สุด แต่เขากลับต้องกลับบ้านไปอ่านหนังสือ

ความขยันหมั่นเพียรนี้ ช่างน่าจดจำเป็นประวัติการณ์

ดูเหมือนว่า ผลกระทบจากบทกวีทั้งสามของหลี่หลงหลิน จะส่งผลต่อหนิงชิงโหวอย่างใหญ่หลวง…