บทที่ 255

ทว่า จางเฉวียนยังพยักหน้ารับปาก

ก็แค่ให้จางอี้ทนลำบากหนึ่งเดือนมิใช่หรือ?

นี่ไม่นับเป็นอะไร

หลี่หลงหลินชูนิ้วที่สองขึ้น โน้มตัวกระซิบข้างหูจางเฉวียนเสียงแผ่วสองประโยค

จางเฉวียนตกตะลึง “แค่นี้?”

มิใช่ข้อเสนอของหลี่หลงหลินมากเกินไป

ตรงข้ามกัน สำหรับจางเฉวียนแล้ว ช่างง่ายดายมากนัก!

ง่ายถึงขั้นชวนให้เขารู้สึกเหลือจะเชื่อ!

หลี่หลงหลินพูดยิ้มๆ “ใช่ ก็ง่ายเพียงนี้!”

จางเฉวียนมองหลี่หลงหลินสายตาลุ่มลึก เอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นพูดคำใดคำนั้น! ข้าขอกลับไปก่อนชั่วคราว รอฟังข่าวดีจากองค์ชายเก้า!”

หลี่หลงหลินพยักหน้ารับยิ้มๆ “วางใจ ท่านรอไม่นานเกินไปนัก!”

สองพ่อลูกจางเฉวียนจากไปแล้ว

ซูเฟิ่งหลิงพูดเยาะหยัน “องค์ชายเก้า ท่านเองก็ช่างโอ้อวดเกินไปแล้ว!