บทที่ 256

หลี่หลงหลินเข้าห้องทรงพระอักษร

ยังไม่รอให้ทำความเคารพ ฮ่องเต้หวู่ก็ขยับขึ้นมา กุมมือทั้งสองข้างของเขาไว้ ตรัสอย่างกระตือรือร้น “เจ้าเก้า กวีชายแดนสามบทนั้น เจ้าเป็นผู้แต่งจริงหรือ?”

หลี่หลงหลินพยักหน้า “เป็นผลงานต่ำต้อยของลูกจริงพ่ะย่ะค่ะ!”

เขาแปลกใจอยู่บ้าง

สำนักการสังคีต ช่างเป็นสถานที่มหัศจรรย์แห่งหนึ่งโดยแท้!

ข่าวแพร่กระจายรวดเร็วเพียงนี้!

เรื่องของเมื่อวาน วันต่อมาก็แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหลวง แม้แต่ฮ่องเต้อาศัยบนที่สูงก็ได้ยินแล้ว

เหล่านางคณิกากำลังศึกษาวารสารกระนั้นหรือ?

ฮ่องเต้หวู่ส่ายหน้า “ผลงานต่ำต้อย? เจ้าถ่อมตนเกินไปแล้ว! บทกวีนิรันดร์ ไม่ผิดก็คือบทกวีนิรันดร์! เราไม่เพียงมองเห็นพรสวรรค์ของเจ้าผ่านบทกวี แต่ยังเห็นความซื่อสัตย์ภักดีของเจ้าอีกด้วย!”

“เจ้าอยากได้รางวัลอะไร?”