บทที่ 282

หลินกุ้ยเฟยเอ่ยปากปลอบโยนอย่างลึกซึ้ง “องค์ชาย เจ้าเป็นเด็กดีคนหนึ่ง! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แม่จะเล่าเรื่องเสด็จพ่อให้เจ้าฟังทั้งหมด...”

หลี่หลงหลินรีบหยิบสมุดขึ้นมา วางแผนบันทึกลงไป

หลินกุ้ยเฟยค่อยๆ เล่าเรื่องในอดีตของฮ่องเต้หวู่

หลังจากนั้นไม่นาน

หลี่หลงหลินฟังจนอ้าปากหาวอยู่ตลอด น้ำตาไหล

บนสุมดเล่มน้อย เขียนเพียงสองตัวอักษร ที่เหลือว่างเปล่า

มิใช่หลี่หลงหลินไม่อยากเขียน

แต่ชีวิตของฮ่องเต้หวู่ ช่างน่าเบื่อหน่ายเกินไปแล้ว!

สิ่งที่ฮ่องเต้หวู่ภาคภูมิใจที่สุด ก็คือครั้นเป็นองค์ชาย ในช่วงเวลาอันรุ่งโรจน์เคยออกรบทั่วสารทิศ บุกเบิกดินแดน

แต่น่าเสียดาย

หลินกุ้ยเฟยได้รู้จักฮ่องเต้หวู่ หลังขึ้นครองราชย์แล้ว สำหรับช่วงเวลาที่ใช้ในกองทัพ กลับรู้ไม่มาก

คนบนโลกล้วนคิดว่าชีวิตของฮ่องเต้หวู่มีสีสัน