บทที่ 298

ฮ่องเต้หวู่เดือดดาลอย่าง กลุ่มขุนนางก็พากันถอยออกไป

เพียงชั่วพริบตาเดียว ภายในท้องพระโรงก็เหลืออยู่ไม่กี่คนแล้ว

หลี่หลงหลินอยากจะฉวยโอกาสนี้หนีไปเช่นกัน แต่กลับถูกฮ่องเต้หวู่เรียกเอาไว้ “เจ้าเก้า เจ้ามานี่ ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลี่หลงหลินพยักหน้า ในใจกลับรู้สึกกลัว

เสด็จพ่อหักหน้าไม่สำเร็จ ก็เลยอยากระบายความโกรธมาที่ตนงั้นหรือ?

อยู่กับฮ่องเต้ก็เหมือนอยู่กับเสียจริงๆ!

ฮ่องเต้หวู่คว้ามือของหลี่หลงหลิน แล้วกล่าวด้วยสีหน้ามีเมตตา “เจ้าเก้า ความกตัญญูของเจ้านั้นน่าชื่นชม ข้าปลาบปลื้มยิ่งนัก! ในเมื่อหนิงชิงโหวเป็นบัณฑิตจอหงวนที่มีความสามารถ เรื่องส่งผู้ตรวจการกองทัพไปก็พอเท่านี้เถอะ!”

เว่ยซวินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้ามืดมน

วุ่นวายมาจนถึงช่วงสุดท้าย ไม่เพียงแต่พยายามเสียเปล่า…