บทที่ 300

หลี่หลงหลินใส่ปิ่นปักผมเข้าไปในเสื้อ หลังจากออกจากวังก็ตรงไปที่ตระกูลซู

ซูเฟิ่งหลิงกำลังฝึกทหารอยู่ที่เขาทิศประจิม เมื่อไม่มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวของสาวน้อยผู้นี้ ตระกูลซูก็กลับมาสงบดังเดิม

หลี่หลงหลินเดินตรงไปที่เรือนป่าไผ่อันงดงาม แล้วเจอกับกงซูหว่านสะใภ้รองซึ่งสวมชุดกระโปรงสีดำดูเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

กงซูหว่านยังคงดูเย็นชา ไม่ให้ใครเข้าใกล้ เขาเหลือบมองมองหลี่หลงหลินแล้วพูดว่า “องค์ชายเก้า เหตุใดวันนี้ถึงว่างมาหาข้าได้ล่ะ?”

หลี่หลงหลินยิ้มแย้ม “พี่สะใภ้คนรอง เครื่องทอผ้าพวกนั้น...”

กงซูหว่านพูดอย่างเย็นชา “งานใกล้จะเสร็จแล้ว”

หลี่หลงหลินจึงถือโอกาสหยิบปิ่นปักผมสีทองออกจากเสื้อแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นของขวัญจากเสด็จพ่อของข้า บอกว่าเป็นไข่มุกทางใต้ล้ำค่าอย่างยิ่ง ข้าเลยได้เอาของคนอื่นมาแสดงน้ำใจ…